Сураи Ас-Саффат — Оят 51

1. Маънои калимаҳо:

— «قَالَ»: гуфт.

— «قَائِلٌ»: гӯяндае, яке аз гуфтугӯкунандагон.

— «مِّنْهُمْ»: аз миёни онҳо, яъне аз аҳли биҳишт.

— «قَرِينٌ»: ҳамнишин, ҳамроҳ, дӯсти наздик ва ҳамсуҳбат дар дунё.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованд ҳикояти яке аз биҳиштиёнро баён мекунад, ки ӯ ба ҳамнишинони худ дар биҳишт нақл мекунад ва мегӯяд: «Дар дунё ман ҳамроҳе доштам, ки пайваста бо ман буд ва ҳамсуҳбати наздики ман буд». Ин ҳамроҳ дар дунё мункири рӯзи қиёмат ва баъс (аз нав зинда шудан) буд ва охиратро инкор мекард. Ин марди муъмин ҳоло дар биҳишт қарор дорад ва аз он ҳамроҳи дунёии худ ёд мекунад, то неъмати бузурги наҷот ёфтан аз роҳи гумроҳии ӯро ба ёд орад ва шукри Худоро ба ҷо оварад. Ин оят нишон медиҳад, ки дӯст ва ҳамнишини инсон дар дунё метавонад таъсири бузург ба сарнавишти ӯ дошта бошад, ва муъмин бояд аз ҳамнишинони бад эҳтиёт кунад ва ба ҳамроҳони некӯ пайравӣ намояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд дар интихоби дӯст ва ҳамнишин бисёр эҳтиёткор бошад, зеро ҳамнишини бад метавонад одамро аз роҳи рост дур кунад.

— Муъмин бояд ҳамеша ба Худо шукр гӯяд, ки ӯро аз гумроҳӣ ва инкор наҷот додааст.

— Қуръон ҳикоятҳои аҳли биҳишт ва аҳли дӯзахро баён мекунад, то мо дар дунё оқибати некро интихоб кунем ва ба сӯи некӯкорӣ бишитобем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дӯстии некӯ дар дунё метавонад сабаби хушбахтии абадӣ гардад, ва дӯстии бад сабаби пушаймонӣ дар охират мешавад.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар ҳикояти он барои ибрат ва огоҳии мо омадааст, пас биёед ба он рӯ оварем ва аз он пайравӣ кунем.