سوره صافات — آیه 50

معانی کلمات:

• فَأَقْبَلَ: روی آوردند، به یکدیگر توجه کردند.
• بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ: برخی از آنان به برخی دیگر.
• یَتَسَاءَلُونَ: از یکدیگر سؤال میکنند، پرسوجو مینمایند.

تفسیر آیه:

پس از آنکه اهل بهشت در جایگاههای والای خود قرار گرفتند و از نعمتهای فراوان بهرهمند شدند، با کمال آرامش و صفا، روی به یکدیگر میآورند و با شوق و علاقه از حال و روز یکدیگر جویا میشوند. آنان دربارهی گذشتهی خود در دنیا، رنجها و سختیهایی که در راه ایمان تحمل کردهاند، و نیز دربارهی نعمتهای بزرگی که خداوند در بهشت به آنان ارزانی داشته، گفتگو و پرسوجو میکنند. این پرسش و پاسخها نه از روی نگرانی یا ابهام، بلکه از سرِ شادی، انس و محبت است؛ چرا که در آنجا هیچ غم و اندوهی وجود ندارد و این گفتگوها خود بخشی از لذت و کمال بهشت است. آنان با یادآوری روزگار گذشته و مقایسهی آن با وضعیت کنونی خود، شکرگزار پروردگار میشوند و از اینکه خداوند آنان را از عذاب رهایی بخشیده و به این سعادت بزرگ رسانده، خوشحال و مسرورند.

فواید و پیامهای آیه:

• بهشت سرای انس و محبت است؛ جایی که مؤمنان در کمال صفا و صمیمیت با یکدیگر گفتگو میکنند و هیچ کدورت و دشمنی در آن راه ندارد.
• این آیه نشان میدهد که نعمتهای بهشت تنها مادی نیست، بلکه لذت معنوی گفتگو با دوستان و همنشینان صالح نیز از بزرگترین نعمتهای الهی است.
• مؤمن باید در دنیا نیز روابط خود را بر پایهی محبت، پرسوجو از احوال یکدیگر و همدلی بنا کند تا این روحیه در آخرت نیز برایش ماندگار باشد.
• یادآوری نعمتهای گذشته و شکرگزاری بر آنها، از صفات نیکوی اهل ایمان است که در بهشت نیز ادامه دارد.