سورت صافات — آیت 98

د کلمو معناګانې:

• کَيْدًا: چل، مکر، یا هغه پټ تدبیر چې د بل چا د ضرر لپاره کېږي.
• الْأَسْفَلِينَ: تر ټولو ښکته، مغلوب او ذلیل کسان.

د آیت تفسیر:

د ابراهیم علیه السلام قوم چې کله له هغه نه نا امیده شول او د هغه د دعوت په مقابل کې یې هېڅ دلیل ونه موند، نو غوښتل یې چې هغه ته په یو چل او مکر سره زیان ورسوي. دوی پریکړه وکړه چې ابراهیم علیه السلام په اور کې واچوي، تر څو هغه له منځه یوسي او له خپل ځان نه یې خلاص کړي. خو الله تعالی د هغوی دا چل او مکر بې اغېزې کړ او هغوی یې مغلوب او ذلیل کړل. الله تعالی خپل پیغمبر ته له دغه لوی خطر نه ساتنه وکړه او اور یې د هغه لپاره یخ او سلامتي وګرځاوه. په دې توګه د ابراهیم علیه السلام دښمنان خپل موخې ته ونه رسېدل او په خپل مکر کې پاتې راغلل، په داسې حال کې چې ابراهیم علیه السلام په بریالیتوب سره له دغې ازمایښت نه راووت.

فايدې:

• دا چې الله تعالی تل د خپلو نیکو بنده ګانو ساتنه کوي او د دښمنانو چلونه او مکرونه بې اغېزې کوي.
• دا چې پر الله تعالی باندې توکل کول د هر خطر نه د خلاصون سبب کېږي، لکه څنګه چې ابراهیم علیه السلام پر الله توکل وکړ او الله تعالی یې وژغوره.
• دا چې کافرانو ته د دوی د مکر او چل سزا ورکول کیږي او دوی به تل په دنیا او آخرت کې ذلیل او مغلوب وي.
• دا چې د پیغمبرانو دښمنان که څومره هم قوي او پیاوړي وي، د الله تعالی په اراده نه شي غالب کېدای.