Сураи Ас-Саффат — Оят 98

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «كَيْدًا»: макру ҳила, бадӣ ва зараррасонӣ.

— «الْأَسْفَلِينَ»: пасттаринҳо, мағлубҳо ва хоршудагон.

1. Тафсири оят:

Қавми Иброҳим (алайҳис-салом) ба ӯ бадӣ ва макр карданӣ шуданд, то ки вайро нобуд созанд ва аз вай халос шаванд. Онҳо мехостанд ӯро дар оташ бисӯзонанд, аммо Аллоҳ таъоло оташро барои Иброҳим сард ва безарар гардонд ва макри онҳоро бар худишон баргардонд. Пас Аллоҳ онҳоро мағлуб, хор ва зиёнкор гардонд, зеро онҳо натавонистанд ба Иброҳим зараре расонанд ва худишон дар дунё ва охират аз зиёнкорон шуданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Аллоҳ таъоло бандагони солеҳ ва парҳезгори худро ҳеҷ гоҳ танҳо намегузорад ва онҳоро аз макри душманон ҳифз мекунад.

— Ҳар ки барои зарар расондан ба бандагони некӯи Аллоҳ макр кунад, дар ниҳоят худаш зиёнкор ва мағлуб мешавад.

— Қудрати Аллоҳ болотар аз ҳамаи қудратҳост; Ӯ метавонад оташро сард ва безарар гардонад, ки ин мӯъҷизае равшан барои аҳли имон аст.

— Ин оят моро ба сабр, таваккул ба Аллоҳ ва устуворӣ дар роҳи ҳақ даъват мекунад, то ки ҳеҷ гоҳ аз тарси душманон аз имон даст накашем.

— Дар ин ҳодиса раҳмати Аллоҳ ва ёрии Ӯ ба бандагони содиқи худ зоҳир мешавад, ки ин дилҳоро ба ислом ва Қуръон гармтар месозад.