سورت صافات — آیت 99

د کلمو معناګانې:

• ذَاهِبٌ: تلونکی، روانېدونکی
• إِلَىٰ رَبِّي: خپل رب ته، د خپل رب لوري ته
• سَيَهْدِينِ: هغه به ما ته لار ښکاره کړي، هغه به زما لارښوونه وکړي

د آیت تفسیر:

حضرت ابراهیم علیه السلام وروسته له هغه چې له خپل قوم سره یې د بت پرستۍ پر وړاندې مبارزه وکړه او دوی یې له ایمان او توحید سره وبلل، خو قوم یې له حق منلو انکار وکړ او غوښتل یې چې هغه ته زیان ورسوي، نو ابراهیم علیه السلام د خپل قوم له کوره او خپل وطن څخه د وتلو اعلان وکړ. هغه وویل: زه د خپل رب په لوري ځم، یعنې له دې ځایه هجرت کوم او د خپل رب عبادت ته ځان رسوم. هغه باوري و چې رب به یې هغه ته د هغه څه لار ښکاره کړي چې په دین او دنیا کې د هغه لپاره ښه او ګټور وي. دا هجرت د الله تعالی په لوري و، نه د دنیا د مال او مقام لپاره، بلکې د خپل دین د خوندي کولو او د الله تعالی د عبادت د ازادانه ترسره کولو لپاره و. ابراهیم علیه السلام په دې خبره سره خپل توکل پر الله تعالی څرګند کړ او له هغه یې د لارښوونې هیله وکړه. دا هجرت د هغه د ژوند یو مهم پړاو و چې ورپسې یې الله تعالی هغه ته د صالح اولاد بشارت ورکړ.

فايدې:

• د الله تعالی په لوري هجرت کول د ایمان یوه لوړه کچه ده؛ کله چې انسان ویني چې په یو ځای کې د دین د عملي کولو امکان نشته، نو باید د الله تعالی په لوري وګرځي.
• پر الله تعالی توکل کول او له هغه د لارښوونې هیله کول د مؤمن له مهمو صفتونو څخه دي؛ ابراهیم علیه السلام وویل چې رب به ما ته لار وښیي، نه دا چې یوازې پر خپل تدبیر تکیه وکړي.
• د دین د خوندي کولو لپاره له کور او وطن څخه وتل یو لوی قرباني ده چې الله تعالی یې خوښوي او په بدل کې یې غوره انعامونه ورکوي.
• کله چې انسان د الله تعالی په لوري ګام پورته کړي، الله تعالی به یې لارښوونه وکړي او د هغه لپاره به د خیر دروازې پرانیزي.