Сураи Сад — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «عِزَّةٍ»: дар ин ҷо ба маънои такаббур ва худписандӣ аст, на иззати шарафнок.

— «شِقَاقٍ»: душманӣ, ихтилоф ва ҷудоӣ аз ҳақ аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят мефармояд, ки кофирон на аз рӯи далел ва ҳуҷҷат, балки аз рӯи такаббур ва худбинии худ аз имон ба Аллоҳи ягона рӯй гардондаанд. Онҳо дар дили худ бартарии бардурӯғ ҳис мекунанд ва худро аз пазириши ҳақ болотар медонанд. Ҳамзамон онҳо бо Паёмбар (с) дар душманӣ ва ихтилоф қарор доранд ва ба ҷои гӯш додан ба даъвати ҳақ, ба муқобили он меистанд. Ин ҳолат нишон медиҳад, ки сабаби асосии инкори онҳо на камбуди далел, балки кибру ғурур ва душмании онҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд аз такаббур ва худписандӣ эҳтиёт кунад, зеро кибр метавонад монеи пазириши ҳақ шавад.

— Ҳақро бояд бо дили кушод ва инсоф пазируфт, на бо ҷидол ва душманӣ.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръон ва даъвати исломиро бо некӯӣ бипазирем ва аз ихтилофу адоват дурӣ ҷӯем.

— Ислом дини ҳақ аст ва касе ки бо инсоф ба он наздик шавад, роҳи ростро меёбад.