සූරා සාද් — ආයාත් 2

වදන්වල අර්ථ:

• عِزَّةٍ (ඉස්සාත්): උඩඟුකම, අහංකාරය, ආඩම්බරය
• شِقَاقٍ (ෂිකාක්): විරුද්ධත්වය, සතුරුකම, භේදය

අර්ථ විවරණය:

මෙම ආයාතය තුළින් අල්ලාහ් තආලා පැහැදිලි කරන්නේ, ධර්මය ප්‍රතික්ෂේප කළවුන්ගේ තත්ත්වය කුමක්ද යන්නයි. ඔවුහු ධර්මය ප්‍රතික්ෂේප කළේ අඥානකම නිසා හෝ සත්‍යය නොදැකීම නිසා නොව, ඔවුන්ගේ උඩඟුකම සහ අහංකාරය නිසාය. සත්‍යය ඔවුන්ට පැහැදිලි වුවද, එය පිළිගැනීමට ඔවුන්ගේ ආඩම්බරය ඉඩ දුන්නේ නැත. එමෙන්ම ඔවුහු නබි මුහම්මද් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණන්ට විරුද්ධව ක්‍රියා කළ අතර, ඔහු සමඟ භේදයක් ඇති කර ගත්හ. ඔවුන්ගේ මෙම උඩඟුකම සහ විරුද්ධත්වය ඔවුන්ව සත්‍යයෙන් ඈත් කළේය. මෙය විශේෂයෙන් මක්කාවේ ප්‍රතික්ෂේපකයින් ගැන සඳහන් වන අතර, ඔවුන් තම උඩඟුකම නිසා ඉස්ලාම් ධර්මය පිළිගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කළහ.

උපදේශන සහ පාඩම්:

• උඩඟුකම සහ අහංකාරය මිනිසාව සත්‍යයෙන් ඈත් කරන මාරාන්තික ගුණාංගයකි. එය හේතුවෙන් ඉබ්ලීස් (ෂෙයිතාන්) ද අල්ලාහ්ගේ රහ්මතයෙන් නෙරපා දමන ලදී.
• සත්‍යය පිළිගැනීමට යම් කෙනෙකුගේ තත්ත්වය, ධනය, උගත්කම හෝ සමාජ තත්ත්වය බාධාවක් නොවිය යුතුය. සත්‍යය කුමන අයෙකුගෙන් පැමිණියද එය පිළිගැනීමට සූදානම් විය යුතුය.
• නබිවරුන්ට සහ ධර්ම දූතයින්ට විරුද්ධ වීම කිසිදා සාර්ථකත්වයක් ගෙන නොදේ. ඔවුන් සමඟ ඇති කර ගන්නා විරුද්ධත්වය අවසානයේදී ප්‍රතික්ෂේපකයින්ටම අලාභයක් ගෙන දෙයි.
• අල්ලාහ්ගේ මඟ පෙන්වීම ලැබෙන්නේ නිහතමානීව සත්‍යය පිළිගැනීමට සූදානම් වූවන්ටය. උඩඟු අයගේ හදවත් මුද්‍රා කරනු ලබන අතර, ඔවුන්ට ධර්මයේ ආලෝකය නොපෙනේ.
• සැබෑ ගෞරවය සහ උත්කර්ෂය ඇත්තේ අල්ලාහ්ට කීකරු වීමෙන් මිස, උඩඟුකම සහ අහංකාරයෙන් නොවේ. අල්ලාහ්ට යටත් වන තැනැත්තාම උත්තමයෙකි.