Surja Sad — Ajet 2

Kuptimi i fjalëve:

• عِزَّةٍ: kryelartësi, mendjemadhësi dhe refuzim për t'u nënshtruar së vërtetës.
• شِقَاقٍ: kundërshti, armiqësi dhe përçarje me të Dërguarin e Allahut (paqja qoftë mbi të).

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar hedh poshtë pretendimin e jobesimtarëve se Kur'ani është magji apo fjalë njerëzish, duke thënë se e vërteta është krejt ndryshe nga ajo që ata mendojnë. Ata që mohuan të vërtetën nga banorët e Mekës, ndodhen në kryelartësi dhe mendjemadhësi që i pengon ata të pranojnë besimin dhe t'i nënshtrohen Allahut. Ata janë gjithashtu në kundërshti dhe armiqësi të hapur me Profetin Muhamed (paqja qoftë mbi të), duke e kundërshtuar atë dhe duke u përpjekur ta pengojnë atë nga përhapja e mesazhit të tij. Kjo kryelartësi dhe armiqësi e tyre nuk i bën ata më të fortë apo më të nderuar, por përkundrazi, i largon ata nga e vërteta dhe i çon drejt shkatërrimit.

Përfitimet nga ajeti:

1. Kryelartësia dhe mendjemadhësia janë pengesa kryesore për pranimin e së vërtetës, prandaj besimtari duhet të jetë gjithmonë i përulur para Allahut dhe i gatshëm për ta pranuar të vërtetën kudo që ta gjejë.
2. Armiqësia ndaj të Dërguarit të Allahut (paqja qoftë mbi të) dhe kundërshtimi i tij është shenjë e humbjes dhe largimit nga udhëzimi hyjnor.
3. Ky ajet na mëson se fuqia dhe nderi i vërtetë nuk janë në kryelartësinë dhe refuzimin e së vërtetës, por në nënshtrimin ndaj Allahut dhe ndjekjen e udhëzimit të Tij.
4. Besimtari duhet të jetë i durueshëm përballë kundërshtive dhe armiqësive, duke ditur se e vërteta do të triumfojë në fund, ndërsa kryelartësia dhe kundërshtia do të zhduken.