Surja Sad — Ajet 40

Kuptimet e fjalëve:

• Zulfâ (لَزُلْفَى): afërsi e lartë, gradë e ngritur dhe pozitë e nderuar pranë Allahut.
• Husnul meâb (حُسْنَ مَآبٍ): kthim i bukur, vend i mrekullueshëm i kthimit, që është Xhenneti.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar, pasi përmendi dhuntitë që ia dha robit dhe pejgamberit të Tij, Sulejmanit a.s., në këtë botë – si pushtetin e madh, pasurinë e begatshme dhe nënshtrimin e erërave dhe xhindeve – tani i përmend dhuntitë e botës tjetër. Ai thotë se Sulejmani ka te Allahu një pozitë të lartë dhe afërsi të veçantë në botën tjetër, si dhe një kthim të bukur në Xhennet, ku do të shpërblehet me atë që i ka premtuar Zoti i tij. Kjo është një nder i madh që Allahu ia dhuroi atij, duke e bërë shembull për besimtarët se puna e mirë në këtë botë pasohet nga shpërblimi i mirë në botën tjetër.

Përfitimet nga kjo ajet:

• Kjo ajet na mëson se dhuntitë e kësaj bote nuk janë qëllim në vetvete, por ato janë sprovë dhe mundësi për t’u afruar te Allahu. Sulejmani a.s. i përdori ato për t’iu bindur Zotit, prandaj Allahu ia dha edhe gradën e lartë në botën tjetër.
• Na nxit që të mos i lidhim zemrat me kënaqësitë e kësaj bote, por të përpiqemi për atë që është më e mirë dhe më e qëndrueshme – afërsinë me Allahun dhe Xhennetin.
• Tregon se shpërblimi i Allahut për robërit e Tij besnikë nuk kufizohet vetëm në këtë botë, por ka vazhdimësi në botën tjetër, gjë që e mbush zemrën e besimtarit me shpresë dhe durim në adhurim.
• Na kujton se çdo i mirë që kemi në këtë botë është nga Allahu, dhe se mirënjohja ndaj Tij është rruga që të na sjellë edhe më shumë begati dhe afërsi te Ai.