Сураи Сад — Оят 42

1. Маънои калимаҳои душвор:

— «ارْكُضْ»: зарба зан, пой кӯб кун.

— «مُغْتَسَلٌ»: ҷои ғусл кардан, яъне об ки бо он ғусл мекунанд.

— «بَارِدٌ»: хунук, сард.

— «شَرَابٌ»: нӯшокӣ, об ки менӯшанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба бандаи худ Айюб (алайҳис-салом) фармуд, ки пойи худро ба замин бикӯбад. Ӯ чунин кард ва аз замин чашмаи об ҷорӣ шуд. Ба ӯ гуфта шуд: ин об ҳам ҷои ғусл кардан аст ва ҳам нӯшокӣ — оби хунук, ки бо он ғусл мекунӣ ва менӯшӣ. Пас ӯ дар он об ғусл кард ва нӯшид, ва ба фармони Худо беморӣ ва ранҷу азоби ӯ бартараф шуд, сиҳат ёфт. Ин раҳмат ва лутфи Худованд буд ба бандаи содиқи худ, ки пас аз сабру тоқат ба ӯ шифо ато фармуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд бандагони содиқи худро дар вақти сахтӣ танҳо намегузорад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.

— Сабр ва тоқат дар баробари беморӣ ва озмоиш сабаби раҳмати Худованд мегардад.

— Шифо аз ҷониби Худованд аст ва Ӯст, ки беморро сиҳат мекунад.

— Ин оят умедворӣ мебахшад, ки пас аз ҳар сахтӣ осонӣ ва фароғат меояд.

— Худованд ба бандагони худ меҳрубон аст ва онҳоро дар ҳолати душворӣ дастгирӣ мекунад.