Сураи Сад — Оят 46

1. Маънои калимаҳо:

— «أَخْلَصْنَاهُم»: яъне онҳоро холис гардонда, барои худ ихтисос додем ва баргузидем.

— «بِخَالِصَةٍ»: бо хосияте махсус ва неъмате бузург, ки танҳо ба онҳо дода шудааст.

— «ذِكْرَى الدَّارِ»: ёдоварии Саройи охират — Қиёмат ва ҳаёти ҷовидон, ва омодагӣ барои он.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, Мо бандагони баргузидаи худ — Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб (алайҳиму-с-салом)-ро бо хосияте бузург ва неъмате арзишманд ихтисос додем: дилҳои онҳоро аз ёдоварии Саройи охират пур кардем ва онро дар вуҷуди онҳо ҷойгир сохтем. Онҳо ҳамеша Қиёмат ва ҳисобу китоби онро ба ёд меоварданд, бо амалҳои солеҳ барои он омодагӣ мегирифтанд ва мардумро низ ба сӯи он даъват мекарданд. Ин ёдоварӣ ба онҳо имкон дод, ки тамоми вақт ва кӯшиши худро барои охират сарф кунанд ва аз дунё танҳо ба андозаи зарурат баҳра гиранд. Ин хосият сабаби сарфарозии онҳо дар назди Парвардигор гардид ва онҳоро аз дигарон фарқ намуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ёдоварии охират бузургтарин сарват ва неъмати дил аст, ки бандаро ба тоъат ва амали солеҳ ҳидоят мекунад.

— Касе, ки Қиёмат ва ҳисоби онро ҳамеша дар ёд дорад, дилаш аз ғафлат ва бепарвоӣ пок мешавад ва ба сӯи некӯкорӣ меравад.

— Даъвати мардум ба охират ва омодагӣ барои он, хосияти бандагони солеҳ ва баргузидаи Худост.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки вақти худро беҳуда сарф накунем, балки онро барои охират ва корҳои нек бигзаронем.

— Ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ ҳаёти охират аст; пас бояд дилҳои худро ба он ҷо бибандадем ва ба сӯи он бишитобем.