Surja Sad — Ajet 46

Kuptimet e fjalëve:

• أَخْلَصْنَاهُم: I veçuam dhe i pastruam ata (Ibrahimin, Is'hakun, Jakubin) me një cilësi të veçantë.
• بِخَالِصَةٍ: Me një virtyt të pastër dhe të veçantë, që i dallon ata nga të tjerët.
• ذِكْرَى الدَّارِ: Përkujtimi i botës tjetër (Ahiretit) dhe jetës së përtejme.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon se Ai i veçoi këta pejgamberë të mëdhenj (Ibrahimin, Is'hakun dhe Jakubin) me një virtyt të lartë dhe cilësi të veçantë: përkujtimin e vazhdueshëm të botës tjetër. Kjo do të thotë se zemrat e tyre ishin të mbushura me vetëdijen për Ahiretin, andaj ata punonin për të me bindje ndaj Allahut, i ftonin njerëzit drejt saj dhe ua kujtonin atë vazhdimisht. Ata nuk u mahnitën nga jeta e kësaj bote dhe nuk u shqetësuan për të, por e bënë Ahiretin qëllimin e tyre kryesor dhe synimin e përpjekjeve të tyre. Kjo cilësi ishte arsyeja që Allahu i zgjodhi ata për misionin e Tij dhe i bëri prej të pastërve të Tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Përkujtimi i Ahiretit është një virtyt i lartë që e pastron zemrën dhe e largon atë nga lidhja me kënaqësitë e kësaj bote.
2. Kushdo që e mban gjallë vetëdijen për botën tjetër në zemrën e tij, Allahu i jep sukses në vepra dhe e bën atë prej të zgjedhurve të Tij.
3. Përkujtimi i Ahiretit nuk është vetëm në zemër, por duhet të shoqërohet me vepra të mira dhe ftesë të njerëzve drejt kësaj të vërtete.
4. Kjo na mëson se jeta e vërtetë është ajo e përtejme, dhe se njeriu i mençur është ai që e bën atë synim të tij dhe punon për të.