Сураи Сад — Оят 47

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «المُصْطَفَيْن»: баргузидагон, яъне касоне ки Худованд онҳоро аз миёни бандагонаш интихоб ва баргузидааст.

— «الأَخْيَار»: ҷамъи «хайр», яъне некӯкорон ва некон.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ин паёмбарони бузугвор дар назди Мо аз зумраи баргузидагон ва некон мебошанд. Яъне Мо онҳоро барои тоъат ва ибодати Худ баргузидаем ва барои расонидани рисолат ва паёмҳои осмонӣ интихоб намудаем. Онҳо дар қалбҳои худ ёди охиратро ҷой дода, барои он амал кардаанд, мардумро ба сӯи он даъват намудаанд ва онҳоро ба ёди он хотиррасон кардаанд. Ин баргузидагӣ ва интихоб на танҳо дар дунё, балки дар назди Худованд низ собит ва устувор аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони солеҳ ва тоъатгузори худро баргузида ва азиз медорад.

— Ҳар касе ки ба тоъат ва ибодати Худованд кӯшиш кунад ва дар роҳи расонидани хайр ба мардум саъй намояд, метавонад аз зумраи баргузидагон ва некон гардад.

— Ёди охират ва омодагӣ барои он аз сифатҳои бандагони баргузидаи Худованд аст.

— Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки арзиш ва иззати ҳақиқӣ дар назди Худованд аст, на дар назди мардум.

— Даъват ба сӯи Худо ва ёдоварӣ аз охират кори паёмбарон ва солеҳон аст, ки мо низ бояд дар ин роҳ кӯшиш кунем.