Сураи Сад — Оят 52

1. Маънои калимаҳо:

— «Қосироту-т-тарф»: заноне, ки нигоҳи худро кӯтоҳ кардаанд, яъне чашм аз ғайри шавҳари худ мепӯшанд ва танҳо ба шавҳари хеш менигаранд.

— «Атро́б»: ҷамъи «тирб», яъне заноне, ки дар синну сол баробар ва ҳамсол ҳастанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар васфи неъматҳои биҳиштӣ мефармояд, ки барои бандагони некӯкор дар биҳишт заноне ҳастанд, ки нигоҳи худро фақат ба шавҳарони хеш маҳдуд кардаанд ва ба каси дигар наменигаранд. Онҳо чашми худро аз ғайри шавҳари худ нигоҳ медоранд ва дили худро танҳо ба ӯ мебанданд. Ин занон дар синну сол баробар ва ҳамсол ҳастанд, ки ин худи як неъмати бузург ва зебои биҳиштӣ аст. Чунин тасвир нишон медиҳад, ки дар биҳишт ҳама чиз ба камол ва ҳамоҳангӣ расидааст: ҳам покии нигоҳ, ҳам садоқати дил ва ҳам баробарии синну сол.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки покии нигоҳ ва вафодорӣ дар хонавода аз сифоти бузурги аҳли имон аст, ки Худованд онро дар биҳишт подош медиҳад.

— Вафодорӣ ва садоқат дар муносибати ҳамсарӣ дар дунё сабаби ба даст овардани ҳамсарони покиза ва вафодор дар охират мегардад.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи биҳишт ва неъматҳои он мекашад ва мефаҳмонад, ки дар биҳишт на танҳо лаззати ҷисмонӣ, балки оромиши дил ва ҳамоҳангии комил низ вуҷуд дорад.

— Ҳамсол будани ҳамсарон дар биҳишт нишонаи он аст, ки Худованд ҳатто ҷузъиёти хурди орзуҳои бандагони солеҳро ба таври комил ва зебо бароварда мекунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки бо амалҳои нек ва покии дилу нигоҳ ба сӯи чунин неъматҳои ҷовидонӣ талош кунем ва ба раҳмати Худованд умедвор бошем.