Сураи Сад — Оят 51

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مُتَّكِئِينَ: такякунандагон, яъне ба тахтҳо ва курсиҳои ороста такя зада, дар ҳолати оромӣ ва иззат қарор гирифтаанд.
• يَدْعُونَ: талаб мекунанд, фармон медиҳанд, ки биёваранд.
• فَاكِهَةٍ: меваҳо.
• شَرَابٍ: нӯшокиҳо.

1. Тафсири оят:

Парвардигор дар васфи биҳиштиён мефармояд, ки онҳо дар биҳишт бар тахтҳои ороста такя зада, дар ҳолати комили оромӣ ва иззат қарор доранд. Онҳо аз хизматгорони худ талаб мекунанд, ки барояшон меваҳои фаровон ва гуногун биёваранд, инчунин нӯшокиҳое, ки дилҳояшон мехоҳад — аз шаробҳои поки биҳиштӣ ва ғайра. Дар ин оят таъкид шудааст, ки хӯроку нӯшокии биҳиштиён на барои рафъи гуруснагӣ ё ташнагӣ, балки барои лаззат бурдан ва комёбӣ аст; зеро онҳо дар ҷойи ҷовидонӣ ҳастанд ва ҳеҷ гоҳ гурусна ё ташна намешаванд. Ин ҳолат нишонаи иззату каромат ва неъматҳои бепоёни Худованд ба бандагони некӯкораш мебошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки биҳишт ҷойи оромӣ, иззат ва лаззат аст, на ҷойи меҳнат ва ранҷ.
• Худованд ба бандагони солеҳ ваъдаи неъматҳои фаровон додааст, ки ин ба дилҳо умед ва бахшоиш мебахшад.
• Тафсир нишон медиҳад, ки дар биҳишт ҳар чизе ки инсон мехоҳад, омода аст ва ӯ танҳо бояд талаб кунад.
• Ин оят моро ба сӯи амалҳои некӯ ва тоъат ҳидоят мекунад, то ки сазовори чунин неъматҳо гардем.
• Инчунин дарк мекунем, ки неъматҳои биҳишт абадӣ ва бекамоланд ва ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд.