Сураи Сад — Оят 53

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «تُوعَدُونَ» — ваъда дода мешавед, яъне он чизе ки ба шумо ваъда карда шудааст.
• «لِيَوْمِ الْحِسَابِ» — барои рӯзи ҳисоб, яъне рӯзи қиёмат, ки дар он амалҳои бандагон ҳисоб карда мешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба парҳезгорон аст ва мефармояд: ин неъматҳои бузург ва боғҳои ҷовидонӣ, ки ба шумо ваъда дода шудааст, подоши некӯи амалҳои солеҳест, ки шумо дар дунё анҷом додаед. Ин ризқи Худост, ки ҳеҷ гоҳ тамом намешавад ва қатъ намегардад. Он барои рӯзи ҳисоб — рӯзи қиёмат — омода шудааст, рӯзе ки ҳамаи амалҳо баррасӣ мешаванд ва ҳар кас подоши сазовори худро мегирад. Пас ин ваъдаи Худованд ҳақ аст ва бешубҳа иҷро мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба парҳезгорон мужда медиҳад, ки меҳнати онҳо дар дунё беподош намемонад ва подоши онҳо ҷовидонӣ аст.
• Он моро ба амалҳои солеҳ ва парҳезгорӣ ташвиқ мекунад, то сазовори ин неъматҳои ҷовидонӣ гардем.
• Ёдовар мешавад, ки рӯзи ҳисоб ҳатман меояд ва ҳеҷ амале беҳисоб намемонад, пас бояд барои он рӯз омода бошем.
• Ин оят дили мӯъминро ором мекунад, ки душвориҳои дунё гузарандаанд ва подоши Худо боқӣ ва бепоён аст.
• Он ба мо меомӯзад, ки ба ваъдаҳои Худованд бовар кунем ва ба раҳмати Ӯ умедвор бошем, зеро ваъдаи Ӯ ҳақ аст ва хеҷ гоҳ хилоф намешавад.