Сураи Сад — Оят 63

1. Маънои калимаҳо:

• أَتَّخَذْنَاهُمْ: оё мо онҳоро гирифта будем.
• سِخْرِيًّا: мавриди масхара ва тамасхур.
• زَاغَتْ: каҷ шуд, дур шуд, ё равона нашуд.
• الْأَبْصَارُ: чашмҳо, дидаҳо.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони аҳли дӯзах аст, ки ҳангоми дар оташ будан, ҳайрон шуда мепурсанд: «Оё мо дар дунё ин гурӯҳро ба масхара мегирифтем ва онҳоро аз бадбахтону гумроҳон мешумурдем, пас чаро ҳоло онҳоро дар ин ҷо бо худ намебинем?» Онҳо дар ҳайратанд, ки оё ин кор ва ин тасаввури онҳо хато буд, ё он ки онҳо воқеан дар оташ ҳастанд, вале чашмони мо онҳоро намебинад ва аз онҳо рӯй гардон шудааст? Ин сухан нишон медиҳад, ки аҳли кибру истиҳзо дар охират ҳақиқатро мебинанд ва аз кардаҳои худ пушаймон мешаванд, аммо пушаймонӣ дигар суд надорад. Онҳо дар дунё бандагони муъмин ва солеҳро хор мекарданд ва гумон доштанд, ки онҳо бадбахтанд, вале дар охират маълум мешавад, ки он муъминон дар ҷойгоҳи баланд қарор доранд ва ин масхаракунандагон аз дидани онҳо маҳруманд.

1. Фавоид ва ибратҳо:

• Ислом моро аз масхара кардан, тамасхур ва хор кардани дигарон, бахусус бандагони солеҳ, манъ мекунад.
• Ҳақиқати одамонро на бо чашми дунё ва на бо меъёрҳои моддӣ, балки бо меъёрҳои имон ва тақво бояд санҷид.
• Дунё ҷои имтиҳон аст; он ки имрӯз хор ва ночиз ҳисобида мешавад, метавонад фардо дар назди Худо азизу мукаррам бошад.
• Қуръон моро огоҳ мекунад, ки ғурур ва худписандӣ метавонад одамиро ба гумроҳии абадӣ бирасонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дигаронро бо раҳм ва адл баррасӣ кунем ва аз ҳукми шитобкорона дар бораи бандагони Худо худдорӣ намоем.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он моро ба роҳи рост, эҳтиром ба инсон ва тавозуъ даъват мекунад, то дар охират аз пушаймониҳои аҳли дӯзах эмин бошем.