Сураи Сад — Оят 64

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «تَخَاصُمُ»: ҷидолу баҳс ва додугирифти сухани байни ду ё чанд кас, ки ҳар яке ба дигаре эрод мегирад.

— «أَهْلِ النَّارِ»: сокинони оташи дӯзах, яъне касоне ки ба сабаби куфру гуноҳ ба дӯзах дохил шудаанд.

— «لَحَقٌّ»: бешак дуруст ва воқеӣ аст, шакке дар он нест.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки он ҷидолу баҳсе, ки дар байни сокинони дӯзах рӯй медиҳад, ҳақ ва воқеӣ аст, дар он ҳеҷ шакку шубҳа нест. Рӯзи қиёмат кофирон ва гуноҳкорон дар байни худ баҳсу ҷидол мекунанд, ҳар яке гуноҳро ба гардани дигаре меандозад ва аз дигаре барои гумроҳиаш шикоят мекунад. Ин додугирифти сухан ва сарзаниши мутақобила воқеан рух медиҳад ва ин ваъдаи Худованд ҳатман амалӣ мешавад. Ин оят пас аз зикри саргузашти аҳли дӯзах омадааст ва тасдиқ мекунад, ки он чӣ дар бораи онҳо гуфта шуд, рост ва бешак аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Қуръон китоби ҳақ аст ва ҳар чӣ дар он хабар дода шудааст, бешак воқеӣ мешавад; ин боиси афзун шудани бовар ва эътимод ба Каломи Худованд мегардад.

— Ин оят одамонро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳисобу китоб ва ҷазо ҳақ аст, бинобар ин инсон бояд дар дунё аз куфру гуноҳ парҳез кунад ва роҳи ростро интихоб намояд.

— Дарёфтани он ки дӯзах ҷои ҷидолу низоъ аст, ба инсон мефаҳмонад, ки дар дунё низ бояд аз баҳсу ҷанҷол ва душманӣ дурӣ ҷӯяд ва ба сулҳу ягонагӣ майл кунад.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳақиқати абадӣ дар охират аст; пас бояд барои охират тайёрӣ бинад ва ба раҳмати Худованд умедвор бошад.

— Қуръон бо чунин оятҳо роҳи наҷотро нишон медиҳад ва ҳар кас ба он амал кунад, метавонад аз оташи дӯзах раҳо ёбад ва ба биҳишт дохил шавад; ин ҳидояти бузург ва неъмати арзанда аст.