සූරා සාද් — ආයාත් 63

වචන අර්ථ:

• سِخْرِيًّا – උපහාසයට ලක් කිරීම, සමච්චලයට ගැනීම
• زَاغَتْ – ඉවතට හැරී ගියේය, බැල්ම වැරදී ගියේය
• الْأَبْصَارُ – ඇස්, දෘෂ්ටීන්

අර්ථ විවරණය:

නිරයේ සිටින ප්රධානීන් (ප්රතික්ෂේපකයින්ගේ නායකයින්) තමන් සමඟ නිරයේ නොපෙනෙන පිරිසක් ගැන මෙසේ පවසති: “අපි ඔවුන්ව ලෝකයේදී අප්‍රසිද්ධ, පහත්, නපුරු මිනිසුන් ලෙස සලකා උපහාසයට ලක් කළෙමු. ඔවුන් අද මෙහි අප සමඟ නොපෙනේ. අපගේ උපහාසය සහ අවමානය අප වැරදි ලෙස සිදු කළාද? එනම්, ඔවුන් ඇත්තෙන්ම යහපත් මිනිසුන් වූ නිසා ඔවුන්ට දඬුවම් නොලැබීද? නැතහොත් ඔවුන් අප සමඟ නිරයේ සිටින නමුත් අපගේ ඇස් ඔවුන්ව දැකීමෙන් ඉවතට හැරී ගියාද? එනම්, ඔවුන් මෙහි සිටියත් අපට ඔවුන්ව හඳුනාගත නොහැකි වන්නේ ඔවුන්ගේ තත්ත්වය වෙනස් වීම නිසාද?”

මෙම ප්‍රශ්න දෙක අතර ඔවුහු අවුල් සහගත තත්ත්වයකට පත්ව සිටිති. එක්කෝ ඔවුන් ලෝකයේදී තමන් උපහාසයට ලක් කළ අය ඇත්තෙන්ම යහපත් අය වූ අතර ඔවුන්ට දඬුවම් නොලැබුණි. නැතහොත් ඔවුන් දඬුවම් ලබමින් සිටියත්, අතිශයින් විකෘති වූ ඔවුන්ගේ තත්ත්වය නිසා ඔවුන්ව හඳුනාගැනීමට ඔවුන්ගේ ඇස් අසමත් විය.

උපදේශන සහ පාඩම්:

1. ලෝකයේදී යහපත් මිනිසුන්ට අපහාස කරන අය, පරලොවදී ඔවුන්ගේ උසස් තත්ත්වය දැක ලැජ්ජාවට හා පසුතැවිල්ලට පත්වන බව මෙයින් පැහැදිලි වේ. එබැවින් කිසිවෙකුව පහත් කොට නොසැලකිය යුතුය.
2. මෙලොව ධනය, තත්ත්වය හෝ පෙනුම මත පුද්ගලයෙකුගේ වටිනාකම තීරණය නොකළ යුතුය. අල්ලාහ් ඉදිරියේ උසස් වන්නේ තක්වා (භක්තිය) ඇත්තන්ය.
3. අවසාන විනිශ්චය දිනයේදී සත්‍යය පැහැදිලි වන අතර, ලෝකයේදී අප පහත් කොට සැලකූ අය ඇත්තෙන්ම උසස් අය විය හැකි බව මතක තබා ගත යුතුය.
4. මුස්ලිම්වරයෙකු කිසිවෙකු ගැන අනවශ්‍ය ලෙස උපහාසයට හෝ සමච්චලයට ලක් නොකළ යුතුය. මන්ද, අල්ලාහ් ඉදිරියේ සැබෑ තත්ත්වය අපට නොදන්නා බැවිනි.
5. මෙම ආයතය අපට ඉගැන්වන්නේ අපගේ ක්‍රියා සහ කතාවලදී අතිශයින් ප්‍රවේශම් විය යුතු බවත්, අන් අයගේ අඩුපාඩු සෙවීමට හෝ ඔවුන්ව අවමන් කිරීමට උත්සාහ නොකළ යුතු බවත්ය.