Сураи Сад — Оят 65

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• «مُنذِرٌ» (мунзир): бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоби Худо.
• «إِلَٰهٍ» (илоҳ): маъбуд, касе ки сазовори парастиш аст.
• «الْوَاحِدُ» (ал-Воҳид): Ягона, бешарик.
• «الْقَهَّارُ» (ал-Қаҳҳор): Ғолиб бар ҳама чиз, ки ҳама махлуқот ба Ӯ итоаткунанда ва таслим мебошанд.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ба мардуми худ бигӯ: ман танҳо бимдиҳандае ҳастам, ки шуморо аз азоби Худо огоҳ мекунам, то мабодо ба сабаби куфру инкори шумо бар шумо фурӯ ояд. Ман ҳоким ва фармонраво нестам ва аз худ чизе намеоварам, балки танҳо расонандаи паём ҳастам. Ҳеҷ маъбуде нест, ки сазовори парастиш бошад, ҷуз Худои ягона, ки дар зоту сифатҳо ва асмои худ беҳамто аст. Ӯст Ғолиб бар ҳама чиз, ки ҳама махлуқотро зери қудрати худ қарор додааст ва ҳеҷ чиз аз фармони Ӯ берун рафта наметавонад. Пас ҳамаи махлуқот ба Ӯ ниёзманданд ва Ӯ аз ҳама беэҳтиёҷ аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки рисолати Паёмбар (с) рисолати раҳмат ва огоҳист, на зӯроварӣ ва маҷбурӣ. Ӯ танҳо бимдиҳанда аст, то мардум бедор шаванд ва роҳи наҷотро интихоб кунанд.
• Ягонагии Худо (тавҳид) асоси даъвати ҳамаи паёмбарон аст. Ин оят дилҳоро ба сӯи парастиши танҳо Худои ягона раҳнамун мекунад, ки сарчашмаи оромиш ва эътимод аст.
• Номи «ал-Қаҳҳор» ба мо меомӯзад, ки ҳама чиз дар дасти Худост ва ҳеҷ қудрате бартар аз қудрати Ӯ нест. Ин боиси тасаллии дили муъминон ва тарси золимон мегардад.
• Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки ба ҷуз Худои ягона ҳеҷ кас сазовори парастиш нест ва ҳамаи мо ба Ӯ ниёз дорем. Ин боиси озодӣ аз бандагии ғайри Худо ва расидан ба озодии ҳақиқӣ мешавад.
• Қуръон бо чунин оятҳо дилҳоро нарм ва ба ислом наздик мекунад, зеро он ҳақиқатро баён мекунад, ки инсонро ба сӯи Холиқи худ раҳнамун месозад ва ба ӯ оромиши рӯҳонӣ мебахшад.