Сураи Сад — Оят 66

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «رَبُّ»: Парвардигор, соҳиб ва тарбияткунанда.

— «الْعَزِيزُ»: Ғолиб, тавонманд, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад.

— «الْغَفَّارُ»: Бисёр бахшанда, омурзандаи гуноҳҳо.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло Парвардигор ва соҳиби осмонҳо, замин ва ҳар чизест, ки дар миёни онҳо вуҷуд дорад. Ӯ молики тамоми олам аст ва ҳамаи махлуқот таҳти фармонравоии Ӯ қарор доранд. Аллоҳ дар подшоҳӣ ва қудрати Хеш Ғолиб аст ва ҳеҷ кас наметавонад бар Ӯ пирӯз шавад ё бо Ӯ муқобилат кунад. Ҳамзамон Ӯ Бисёр бахшанда аст ва гуноҳҳои бандагони тавбакунандаро меомурзад. Пас, ҳар кас ба сӯи Ӯ рӯй оварад ва тавба кунад, Аллоҳ гуноҳҳояшро мебахшад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки тамоми олам ва ҳар чизе дар он аз они Аллоҳ аст ва Ӯ Парвардигори ҳамагон мебошад.

— Қудрати Аллоҳ номаҳдуд аст ва ҳеҷ кас наметавонад бар Ӯ ғолиб шавад, бинобар ин танҳо ба Ӯ бояд таваккал кард.

— Аллоҳ гуноҳҳои тавбакунандагонро мебахшад, ки ин умедворӣ ва раҳматро нисбат ба бандагон нишон медиҳад.

— Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Аллоҳ ташвиқ мекунад, зеро Ӯ Ғаффор — Бисёр бахшанда аст.

— Дарк кардани ин сифатҳои Аллоҳ имонро қавӣ мегардонад ва дилро ором мекунад.