Сураи Аз-Зумар — Оят 36

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَلَيْسَ: оё нест? — ин савол барои тасдиқи қатъӣ омадааст, на барои инкор.
• بِكَافٍ: кофӣ будан, кифоят кардан; яъне нигаҳдор ва муҳофизаткунанда.
• عَبْدَهُ: бандаи Худо — дар ин ҷо Муҳаммад (с) дар назар аст.
• يُخَوِّفُونَكَ: туро метарсонанд, таҳдид мекунанд.
• الَّذِينَ مِن دُونِهِ: онҳое, ки ғайри Худо парастида мешаванд — яъне бутҳо.
• يُضْلِلِ: гумроҳ кунад.
• هَادٍ: ҳидояткунанда, роҳнамо.

1. Тафсири оят:

Худованд бо саволи таъкидӣ мепурсад: оё Худо барои бандаи худ — Муҳаммад (с) — кофӣ нест? Ин савол барои он аст, ки посух қатъӣ ва равшан бошад: бале, Худо барои ӯ дар кори дину дунёяш кофист ва ӯро аз зарари душманон нигаҳ медорад.

Сипас Худованд мефармояд, ки кофирон аз ҷаҳлу нодониашон туро бо бутҳояшон метарсонанд ва мегӯянд, ки ин бутҳо ба ту зарар мерасонанд. Аммо ин суханони беасос аст, зеро бутҳо на фоида расонда метавонанд ва на зарар.

Дар охир Худованд мефармояд: ҳар касеро, ки Худо аз роҳи ҳақ гумроҳ кунад, дигар ҳеҷ кас наметавонад ӯро ба роҳи рост ҳидоят кунад. Ҳидоят танҳо ба дасти Худост ва ҳар кӣ Худо ӯро тавфиқ диҳад, пас роҳнамое барои ӯ нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд таваккул ва боварӣ ба Худо дошта бошем, зеро Ӯ барои бандагони солеҳаш кофист.
• Ин оят тасаллии дил аст барои ҳар касе, ки аз таҳдиду тарсонидани душманон хавотир дорад — Худо ӯро нигаҳ медорад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки бутҳо ва ҳар чизе, ки ғайри Худо парастида мешавад, наметавонанд ба касе на фоида расонанд ва на зарар.
• Ин оят моро ба ин ҳақиқат ҳидоят мекунад, ки ҳидоят танҳо аз ҷониби Худост ва ҳар кӣ Худо гумроҳ кунад, ҳеҷ кас ӯро ҳидоят карда наметавонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд танҳо ба Худо таваккул кунем ва аз ғайри Ӯ натарсем, зеро ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст.