Sura Az-Zumar — Werset 38

Znaczenie wybranych słów:

• Kāšifātu ḍurrihi – „usuwające Jego szkodę” – czyli czy są w stanie oddalić i usunąć krzywdę, którą Bóg mi przeznaczył.
• Mumsikātu raḥmatihi – „wstrzymujące Jego miłosierdzie” – czyli czy mogą powstrzymać i zatrzymać dobro, które Bóg chce mi okazać.
• Ḥasbiya Allāh – „wystarczy mi Bóg” – oznacza całkowite poleganie na Bogu i zaufanie Mu we wszystkich sprawach.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Ten werset ukazuje sprzeczność i niespójność w postawie bałwochwalców. Prorok Muhammad (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) zostaje pouczony, aby zadać im pytanie: „Kto stworzył niebiosa i ziemię?” – a oni z pewnością odpowiedzą: „Bóg”. Oznacza to, że nawet oni, mimo swego bałwochwalstwa, uznają Boga jako jedynego Stwórcę wszechświata. Jest to dowód na to, że ich wiara w Boga jest wrodzona i oczywista, a ich oddawanie czci innym bóstwom jest sprzeczne z ich własnym przekonaniem.

Następnie Bóg nakazuje Prorokowi, aby zadał im kolejne pytanie, które obnaża bezsilność ich bożków: „Powiedz: Czy widzicie tych, których wzywacie poza Bogiem? Jeśli Bóg zechce mnie dotknąć szkodą, czy one będą w stanie tę szkodę ode mnie oddalić? A jeśli zechce okazać mi miłosierdzie, czy one będą w stanie je powstrzymać?”. To pytanie ma charakter retoryczny i jednoznaczny – odpowiedź jest oczywista: żadne z tych bóstw nie ma żadnej władzy ani nad szkodą, ani nad dobrem. Nie mogą one ani oddalić zła, ani zatrzymać dobra, ponieważ cała władza należy wyłącznie do Boga.

Werset kończy się deklaracją całkowitego zaufania Bogu: „Powiedz: Wystarczy mi Bóg! Na Nim polegają ci, którzy pokładają ufność”. To znaczy, że Prorok i wszyscy wierzący nie potrzebują żadnych pośredników ani bożków, ponieważ Bóg jest wystarczający jako Opiekun i Obrońca. Ten, kto naprawdę ufa Bogu, nie lęka się żadnej szkody ani nie rozpacza, gdy dobro się opóźnia, ponieważ wie, że wszystko jest w rękach Boga.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Dowód na jedność Boga w stworzeniu – nawet bałwochwalcy przyznają, że to Bóg stworzył niebiosa i ziemię, co jest naturalnym świadectwem jedyności Boga w Jego panowaniu nad światem.
2. Bezsilność bożków – werset uczy nas, że wszystkie istoty i przedmioty czczone poza Bogiem są całkowicie bezsilne; nie mogą ani zaszkodzić, ani pomóc. To skłania człowieka do oczyszczenia swojej wiary i skierowania jej wyłącznie do Boga.
3. Całkowite poleganie na Bogu – słowa „Wystarczy mi Bóg” są wspaniałą formułą, którą każdy muzułmanin powinien powtarzać w chwilach trudności i niepokoju. Uczą one, że prawdziwy spokój serca osiąga się poprzez zaufanie Bogu, a nie poprzez ludzkie środki czy pośredników.
4. Zachęta do tawakkul (ufności Bogu) – werset podkreśla, że najlepsi ludzie to ci, którzy pokładają ufność w Bogu, i że taka postawa jest źródłem siły i niezłomności w obliczu przeciwności losu.
5. Krytyka sprzeczności w wierze – werset ukazuje, jak ważne jest, aby wiara człowieka była spójna i logiczna; nie można uznawać Boga za Stwórcę, a jednocześnie oddawać cześć bezsilnym stworzeniom.