Сураи Аз-Зумар — Оят 64

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أَفَغَيْرَ اللَّهِ»: оё ғайри Худоро?
• «تَأْمُرُونِّي»: маро фармон медиҳед / даъват мекунед.
• «أَعْبُدُ»: ки парастиш кунам.
• «الْجَاهِلُونَ»: ноогоҳон / бехабарон аз ҳақиқати Худо.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) фармон медиҳад, ки ба мушрикони қавмаш бигӯяд: «Оё шумо, эй ноогоҳон аз шинохти Худо ва ҳақиқати парастиш, маро даъват мекунед, ки ғайри Худоро парастиш намоям?» Ин оят дар посухи пешниҳоди кофирони Қурайш нозил шудааст, ки мехостанд Расулуллоҳ (с)-ро ба дини бобоёнашон баргардонанд ва ба парастиши бутҳо даъват кунанд. Қуръон бо ин савол — ки дорои маънои инкор ва таъаҷҷуб аст — равшан месозад, ки парастиш танҳо барои Худои ягона сузад ва ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз дар ин ҳақ бо Ӯ шарик нест. Паёмбар (с) на танҳо аз парастиши ғайри Худо безор аст, балки чунин даъватро аз ҷониби ноогоҳон ва бехабарон аз ҳақиқат арзёбӣ мекунад. Ҳамин тавр, оят ҳам сарзаниши ҷоҳилият ва ҳам тасдиқи тавҳидро дар бар мегирад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки парастиш танҳо ҳаққи Худои ягона аст ва ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас набояд шарики Ӯ қарор дода шавад.
• Ҷоҳилият на танҳо надонистани чизест, балки бехабарӣ аз ҳақиқати Худо ва парастиш аст; илм ва шинохти дурусти дин инсонро аз чунин ҷоҳилият наҷот медиҳад.
• Паёмбар (с) бо устуворӣ дар тавҳид намунаи олӣ барои мост; ӯ ҳатто дар баробари фишор ва пешниҳодҳои кофирон аз принсипи худ даст накашид.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки даъвати дигарон ба ширк, ҳатто агар аз наздикон ва қавм бошад ҳам, бояд бо ҳикмат ва равшанӣ рад карда шавад.
• Қуръон бо услуби саволу ҷавоб ва таъаҷҷуб ҳақиқатро ба дили инсон мерасонад ва ӯро ба андеша водор мекунад, ки ин худ роҳи муҳаббат ба дин ва Қуръон аст.