Сураи Аз-Зумар — Оят 63

1. Маънои калимаҳои мушкил:

• مَقَالِيدُ: калидиҳо, калидҳои ганҷинаҳо. Яктои он «миқлод» аст.
• آيَاتِ اللَّهِ: оятҳои Аллоҳ, нишонаҳои равшани Ӯ, ки Қуръон ва далелҳои онро дар бар мегирад.
• الْخَاسِرُونَ: зиёнкорон, онҳое, ки сармояи худро аз даст додаанд.

1. Тафсири оят:

Танҳо ба Аллоҳ калидҳои ганҷинаҳои осмонҳову замин тааллуқ дорад. Ӯст, ки неъматҳоро ба ҳар касе ки хоҳад, мебахшад ва аз ҳар касе ки хоҳад, бозмедорад. Калидҳои осмон — борон аст ва калидҳои замин — рустаниҳо ва растаниҳост. Ҳамаи хайру баракат танҳо бо ирода ва фармони Ӯ ба бандагон мерасад.

Онҳое, ки ба оятҳои Аллоҳ — яъне ба Қуръон ва далелҳои равшани он — куфр варзиданд ва онҳоро инкор карданд, ҳамоно онҳо зиёнкорони ҳақиқӣ ҳастанд. Онҳо дар дунё аз имон маҳрум монданд ва дар охират ба оташи дӯзах ҷовидона дохил мешаванд. Пас зиёни онҳо ҳам дар дунё ва ҳам дар охират аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ таоло Молики ҳамаи ганҷинаҳои осмонҳову замин аст; ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.
• Ризқу рӯзӣ ва неъматҳо танҳо ба дасти Аллоҳ аст, пас бояд танҳо аз Ӯ талаб кунем ва ба Ӯ таваккул намоем.
• Куфр ба оятҳои Аллоҳ сабаби зиёни бузург аст; касе ки Қуръонро инкор кунад, сармояи асосии худ — имонро — аз даст медиҳад.
• Ин оят моро ба сӯи андеша ва тадаббур дар оятҳои Қуръон даъват мекунад, то аз зиёнкорон набошем.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; ҳар касе ки ба он имон оварад, дар дунёву охират комёб мешавад.