Сураи Ан-Ниса — Оят 149

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تُبْدُوا: ошкор кунед, нишон диҳед.
• خَيْرًا: некӣ, кори нек — хоҳ гуфторӣ бошад, хоҳ кирдорӣ.
• تُخْفُوهُ: пинҳон доред, ниҳон кунед.
• تَعْفُوا: гузашт кунед, афв намоед.
• سُوءٍ: бадӣ, зулм, ситам — яъне зиёне, ки ба шумо расидааст.
• عَفُوًّا: бисёр бахшанда, афвкунанда.
• قَدِيرًا: тавонманд, қодир — яъне ба ҳар чиз тавоност.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таоло дар ин оят бандагони худро ба некӣ ва гузашт кардан ташвиқ менамояд. Мефармояд: агар шумо кори некеро — хоҳ гуфтор бошад, хоҳ кирдор — ошкор кунед, ё онро пинҳон доред, ё аз бадие, ки касе ба шумо кардааст, гузашт намоед, пас бидонед, ки Аллоҳ худ бисёр бахшанда ва тавонманд аст.

Ин оят ба мо меомӯзад, ки некӣ кардан — хоҳ ошкор, хоҳ пинҳонӣ — ҳамеша арзишманд аст. Ҳамчунин моро водор мекунад, ки аз хатоҳои дигарон гузашт кунем, зеро гузашт кардан сифати бузурги Аллоҳ аст. Аллоҳ бо он ки ба бандагони худ тавоност дорад ва метавонад онҳоро барои гуноҳҳояшон ҷазо диҳад, боз ҳам онҳоро мебахшад ва афв мекунад. Пас, мо низ бояд ин сифати некӯро дар худ парвариш кунем ва аз дигарон гузашт намоем, то шояд Аллоҳ низ аз мо гузашт кунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Некӣ кардан — хоҳ ошкор, хоҳ пинҳонӣ — кори писандида аст ва подоши бузург дорад.
• Гузашт кардан аз бадии дигарон яке аз сифатҳои олиҳимматии мӯъмин аст.
• Аллоҳ худ бахшанда ва тавонманд аст; Ӯ метавонад ҷазо диҳад, аммо мебахшад — пас мо низ бояд ин сифатро дар худ дошта бошем.
• Касе ки аз дигарон гузашт мекунад, умедворам Аллоҳ низ дар рӯзи қиёмат аз ӯ гузашт кунад.
• Ин оят моро ба некӯкорӣ, бахшандагӣ ва ҳусни ахлоқ даъват мекунад, ки ин ҳама ба ислом ва Қуръон ҷаззобият мебахшад.