Сураи Ан-Ниса — Оят 148

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Ҷаҳр»: ошкоро гуфтан, баланд кардани овоз.

— «Суъ»: сухани бад, нописанд ва зишт.

— «Зулим»: ситам шудан, зулм дидан.

— «Самиъан»: шунаванда.

— «Алимan»: донанда.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дӯст намедорад, ки бандааш ба сухани бад ва нописанд ошкоро забон бикушояд ва онро паҳн кунад. Ин гуна суханҳо — ғайбат, тӯҳмат, дашном ва ҳар гуфтори зиште, ки дили мардумро меранҷонад — дар назди Аллоҳ макрӯҳ ва нописанд аст. Аммо барои касе, ки ситам дидааст, истисно ҳаст: ӯ метавонад аз золимаш шикоят кунад, ба ӯ дар ҳаққи худ дуо кунад ва ё ҳамон гуна суханонеро, ки золим ба ӯ гуфтааст, ба ӯ баргардонад. Ин иҷозат барои он аст, ки мазлум ҳаққи худро талаб кунад ва ситамашро ошкор созад. Бо вуҷуди ин, сабр кардан ва афв намудан барои мазлум беҳтар ва пурсавобтар аст. Пас, эй бандагон, аз сухани бад ва қасди он ҳазар кунед, зеро Аллоҳ ҳар суханонеро, ки ошкоро мегӯед, мешунавад ва аз ниятҳои пинҳонии дилҳоятон огоҳ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дини ислом ба покии забон ва некӯии гуфтор аҳамияти бузург медиҳад ва мусулмонро аз сухани бад бозмедорад.

— Худованд адолатро дӯст медорад: ба мазлум иҷозат додааст, ки ҳаққи худро талаб кунад, то зулм пинҳон намонад.

— Сабр ва афв дар назди Аллоҳ афзалтар аст, ки ин сифати бузурги ахлоқӣ ва сабаби наздикшавӣ ба Худованд мебошад.

— Аллоҳ ҳамеша шунаво ва доност; ҳар сухан ва ҳар нияти моро медонад, бинобар ин бояд ҳамеша ростӣ ва некӣ ихтиёр кунем.

— Ин оят моро ба муҳаббат ба ислом ва Қуръон ҳидоят мекунад, зеро дастуроташ ба манфиати ҷомеа ва покии дилу забон равона шудааст.