Сураи Ан-Ниса — Оят 168

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «كفروا»: кофир шуданд, яъне ба Худо ва паёмбараш имон наоварданд.

— «ظلموا»: ситам карданд; дар ин ҷо маънои он аст, ки бо давом додан ба куфр ба худи худ ситам карданд.

— «لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ»: Худо чунин нест, ки онҳоро бибахшад; яъне омӯрзиши онҳо ба ин ҳолат мувофиқ нест.

— «وَلَا لِيَهْدِيَهُمْ طَرِيقًا»: ва на он ки онҳоро ба роҳе ҳидоят кунад.

1. Тафсири оят:

Худованд хабар медиҳад, ки онҳое, ки ба Худо ва паёмбараш кофир шуданд ва бо идома додани куфру инкор ба худи худ ситам карданд, дар чунин ҳолат на бахшоиши Худо умедворанд ва на роҳи наҷотёбӣ. Онҳо бо ихтиёри худ роҳи куфрро интихоб карданд ва дар он истодагарӣ карданд; аз ин рӯ, Худо гуноҳи онҳоро намебахшад ва онҳоро ба роҳи рост, ки аз азоб наҷот диҳад, ҳидоят намекунад. Ин оят нишон медиҳад, ки бахшоиш ва ҳидоят аз ҷониби Худо аст, аммо касе ки бо исрори худ бар куфр ва ситам роҳи ҳақро мепӯшад, аз ин неъматҳо маҳрум мемонад. Ҳамчунин дар мафҳуми оят ишора ҳаст ба он ки катми ҳақ ва пинҳон кардани нишонаҳои равшани паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) низ аз мисдоқҳои ситам аст ва сабаби маҳрумият аз магфират мегардад.

1. Фоидаҳои оят:

— Инсон бояд ҳақро бипазирад ва ба он имон оварад, зеро исрори бар куфр сабаби маҳрумӣ аз бахшоиш мешавад.

— Худо одил аст; бахшоиш ва ҳидояти Ӯ ба бандагони ростқавл ва тавбакунанда аст, на ба касоне ки бо ситам ва инкор дар роҳи нодуруст истодаанд.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки ҳарчи зудтар ба сӯи имон ва тавба рӯй оварем ва аз исрори бар гуноҳу куфр бипарҳезем.

— Дар ин оят раҳмати Худо ва адолати Ӯ якҷоя зикр шудаанд: Худо бахшанда аст, аммо бахшоишро ба касе ки бо ихтиёри худ роҳи ҳақро рад мекунад, намедиҳад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки қадри неъмати имон ва ҳидоятро донем ва барои он шукр гузорем.