Сураи Ан-Ниса — Оят 167

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «كفروا»: кофир шуданд, яъне паёмбарии Муҳаммад (с)-ро инкор карданд.
• «صدّوا»: боздоштанд, монеъ шуданд.
• «سبيل الله»: роҳи Худо, ки Ислом аст.
• «ضلّوا»: гумроҳ шуданд, аз роҳи рост дур шуданд.
• «ضلالًا بعيدًا»: гумроҳии басо дур, яъне аз ҳақ хеле дур рафтан.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно касоне, ки ба паёмбарии Муҳаммад (с) имон наоварданд ва роҳи Худоро, яъне Исломро, ба рӯи мардум бастанд, аз роҳи ҳақ басо дур шуданд. Инҳо ду корро якҷоя карданд: худашон кофир шуданд ва дигаронро низ аз роҳи рост боздоштанд. Онҳо ҳақро пинҳон карданд ва мардумро аз пайравӣ ба паёмбар (с) монеъ шуданд. Барои ҳамин онҳо на танҳо гумроҳ шуданд, балки гумроҳии басо дур ва амиқро интихоб карданд, зеро ҳам худашон гумроҳ шуданд ва ҳам дигаронро гумроҳ карданд. Чунин гумроҳӣ аз роҳи ҳақ хеле дур аст ва бозгашт ба роҳи рост барои онҳо душвор мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки кофир шудан танҳо инкор кардани ҳақ нест, балки монеъ шудан аз роҳи Худо низ гуноҳи бузург аст.
• Ҳар кас дигаронро аз роҳи нек ва аз Ислом боздорад, ба гумроҳии амиқ гирифтор мешавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки роҳи ҳақро биҷӯем ва дигаронро низ ба он даъват намоем, на аз он боздорем.
• Ислом дини ҳидоят ва равшанӣ аст; пайравӣ ба он сабаби наҷот ва саодат мегардад.
• Худованд одил аст ва касоне, ки мардумро аз роҳи Ӯ бозмедоранд, ҷазои сахт хоҳанд дид, агар тавба накунанд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръон ва суннати паёмбар (с) пайравӣ кунем ва аз гумроҳӣ эмин бошем.