Сураи Ан-Ниса — Оят 26

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• يُرِيدُ — мехоҳад, ирода мекунад.
• لِيُبَيِّنَ — то ки равшан созад, баён кунад.
• سُنَنَ — ҷамъи «суннат», яъне роҳҳо, тариқаҳо, шаръиятҳо ва равишҳои шаръии пешгузаштагон.
• وَيَتُوبَ عَلَيْكُمْ — ва тавбаи шуморо қабул кунад, яъне ба шумо тавфиқи тавба диҳад ва гуноҳҳоятонро бубахшад.
• عَلِيمٌ — доно, огоҳ аз ҳамаи масолеҳ ва ҳикматҳо.
• حَكِيمٌ — ҳаким, ки ҳар кораш аз рӯи ҳикмат ва муслеҳат аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол бо ин аҳком ва шариатҳое, ки барои шумо муқаррар кардааст, мехоҳад чанд чизро ба амал оварад:

Аввалан, мехоҳад роҳи дурусти дини худ ва шариати ҳакимонаи хешро барои шумо равшан ва возеҳ гардонад, то ки шумо ҳалолу ҳаромро бидонед ва аз роҳи гумроҳӣ дур бошед.

Сониян, мехоҳад шуморо ба роҳу равишҳои паёмбарон ва солеҳони пеш аз шумо ҳидоят кунад — ҳамон роҳҳое, ки онҳо дар ҳалолу ҳаром ва дар ахлоқи некӯ ва сирати писандида доштанд, то ки шумо низ аз онҳо пайравӣ кунед ва ба саодати дунёву охират бирасед.

Солисан, мехоҳад тавбаи шуморо қабул кунад ва шуморо ба сӯи тоъату ибодати худ баргардонад, то ки аз гуноҳ пок шавед ва ба раҳмати Ӯ наздик гардед.

Ва Худованд ба масолеҳи бандагони худ доност ва медонад, ки чӣ чиз барои онҳо дар дунёву охират беҳтар аст, ва дар шариат ва тадбири корҳои онҳо ҳаким аст — ҳар чизеро ба ҷои худ ва ба вақти худ муқаррар мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони худро дӯст медорад ва барои онҳо некӣ мехоҳад, зеро шариатро барои равшан шудани роҳи ҳақ ва ҳидоят фиристодааст.
• Ислом дини равшанбаён аст — ҳамаи аҳкоми он бо далел ва ҳикмат баён шудаанд, на чизе пинҳон ва норавшан.
• Пайравӣ аз роҳи паёмбарон ва солеҳон сабаби саодат аст, пас бояд аз онҳо ибрат гирем.
• Даргоҳи тавба ҳамеша кушода аст — ҳар кас метавонад ба сӯи Худованд баргардад ва Ӯ тавбаро қабул мекунад.
• Доноиву ҳикмати Худованд дар ҳар аҳкоми шариат намоён аст, пас бояд ба ҳамаи аҳкоми дин бо дили кушод ва бовар таслим шавем, зеро Ӯ беҳтарин тадбиркунанда аст.