Surat Gafir — Ayat 12

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• ذَٰلِكُم (dzaalikum): iku (siksa) kang tumrap marang kowe kabeh.
• دُعِيَ اللَّهُ وَحْدَهُ (du'iyallahu wahdahu): nalika Allah diseru lan diakoni minangka siji-sijine Pangeran, tanpa ana sekutu.
• كَفَرْتُمْ (kaafartum): kowe kabeh padha maido lan ora gelem ngakoni.
• يُشْرَكْ بِهِ (yusyrak bihi): nalika ana kang dianggep sekutu tumrap Allah.
• الْحُكْمُ (al-hukmu): kaputusan lan paukuman.
• الْعَلِيُّ (al-'Aliyy): Kang Mahaluhur, dhuwur ing dzat, pangkat, lan panguwasane.
• الْكَبِيرُ (al-Kabiir): Kang Mahaagung, kang ora ana samubarang bisa nandhingi kaluhurane.

2) Jlentrehane ayat:

Ayat iki nerangake sebabe wong-wong kafir padha nampa siksa. Yaiku amarga nalika ana kang ngajak marang tauhid — yaiku ngakoni yen mung Allah siji-sijine kang kudu disembah lan dadi tujuan saben amal — dheweke malah padha maido lan nampik. Nanging kosok baline, nalika ana kang nyekutokake liyan karo Allah, dheweke malah padha percaya lan nuruti. Iki nuduhake yen atine wis kebal saka bebener lan malah seneng marang kebatilan.

Mula, kaputusan kang adil lan mutlak iku mung ana ing tangane Allah, Kang Mahaluhur lan Mahaagung. Panjenengane kang ngadili kabeh makhluk kanthi adil, ora ana kang bisa nyalahake kaputusan-e. Panjenengane paring pituduh marang sapa kang dikarepake lan nyasarake sapa kang dikarepake, paring rahmat marang sapa kang dikarepake lan nyiksa sapa kang dikarepake. Ora ana pangeran kajaba Panjenengane, kang nduweni kaluhuran dzat, pangkat, lan panguwasan, sarta nduweni kaluhuran lan keagungan kang ora ana tandhingane.

Dadi, ayat iki minangka pepenget kanggo wong-wong kang padha mbangkang: yen dheweke nampik nalika dijak marang bebener, nanging gampang percaya marang barang kang ora bener, mula paukuman kang adil iku mesthi bakal tumiba. Kabeh iku mung ana ing astane Allah Kang Mahaluhur lan Mahaagung.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen tauhid iku dadi dhasar utama ing agama. Nalika ana kang ngajak marang tauhid, mesthine kudu ditampa kanthi bungah, amarga iku wujud kabecikan kang paling gedhe.
• Ayat iki nuduhake adile Allah: saben paukuman iku mesthi ana sebabe, yaiku amarga manungsa dhewe kang milih dalan kang salah.
• Kita dielingake supaya ora gampang percaya marang barang kang nyimpang, lan supaya tansah ngutamakake bebener kang sejati.
• Kabeh kaputusan lan paukuman iku ana ing tangane Allah Kang Mahaluhur lan Mahaagung. Mula kita kudu tansah pasrah lan sumarah marang Panjenengane.
• Ayat iki nuwuhake rasa tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an tansah nuntun manungsa marang dalan kang bener lan adil, sarta ngelingake supaya ora kesasar ing dalan kang salah.