Сураи Гафир — Оят 12

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• ذَٰلِكُم — «он» ё «ин аст он чизе ки шумо дучор шудаед», ишора ба азобу сазои дӯзах.
• دُعِيَ اللَّهُ وَحْدَهُ — «вақте ки Худо ба ягонагӣ даъват карда шавад», яъне касе ба тавҳид — ягонагии Парвардигор — даъват кунад.
• كَفَرْتُمْ — «инкор кардед», «бовар накардед».
• يُشْرَكْ بِهِ — «агар ба Ӯ шарик оварда шавад», яъне агар касе ё чизе бо Худо дар ибодат шарик карда шавад.
• تُؤْمِنُوا — «имон меоваред», «тасдиқ мекунед».
• الْحُكْمُ — «ҳукм», «фармон», «қазоват».
• الْعَلِيِّ — «Баланд», ки дар зоти худ, қадру мартаба ва қудрати худ аз ҳама болотар аст.
• الْكَبِيرِ — «Бузург», ки ҳама чиз аз Ӯ хурдтар ва тобеи Ӯст.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба кофирон аст ва сабаби азобу сазои онҳоро баён мекунад. Худованд мефармояд: ин азобе, ки шумо дучор шудаед, ба сабаби он аст, ки ҳангоме ба шумо даъват мешуд, ки танҳо Худоро яккаю ягона бидонед ва ибодатро холисона барои Ӯ анҷом диҳед, шумо инро инкор мекардед ва намепазируфтед. Аммо вақте ки ба Худо шарик оварда мешуд ва касе ё чизе дар ибодат бо Ӯ баробар карда мешуд, шумо онро тасдиқ мекардед ва пайравӣ менамудед. Ин нишонаи каҷравии фитрат ва фосиди гаштани андешаи шумост, ки ҳақро рад мекунед ва ботилро қабул менамоед.

Сипас Худованд мефармояд: ҳукм ва фармон танҳо аз они Худост — Худои Баландмартаба ва Бузург. Ӯст, ки дар офариниш ва тақдири бандагони худ ҳукмрон аст, одил аст ва ситам намекунад. Ҳар киро бихоҳад, ҳидоят мекунад ва ҳар киро бихоҳад, гумроҳ месозад; ба ҳар ки бихоҳад, раҳм мекунад ва ҳар киро бихоҳад, азоб медиҳад. Ӯ дар зоти худ, дар қадру мартабаи худ ва дар қудрату ғалабаи худ аз ҳама болотар аст ва бузургии Ӯро ҳеҷ чиз баробарӣ карда наметавонад. Ҳама чиз дар баробари Ӯ хурд ва нотавон аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Тавҳид — асоси дин аст. Ин оят нишон медиҳад, ки қабули ягонагии Худо ва ибодати холисона барои Ӯ сабаби наҷот аст, ва инкор кардани он сабаби ҳалокат мебошад.
• Ширк — роҳи гумроҳӣ аст. Оят равшан месозад, ки шарик овардан ба Худо корӣ нодуруст ва зидди фитрати инсон аст.
• Ҳукм танҳо аз они Худост. Ин боварро дар дилҳо мустаҳкам мекунад, ки ҳамаи корҳо ба дасти Худованд аст ва Ӯ одилу бузург аст.
• Умед ба адолати Худо. Ҳар кас бидонад, ки ҳукм аз они Худои Баланду Бузург аст, дилаш ором мешавад ва ба адолати Ӯ бовар мекунад.
• Даъвати андеша. Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки чаро ҳақро рад ва ботилро қабул мекунад, ва ӯро ба сӯи роҳи рост — тавҳид — ҳидоят менамояд.
• Муҳаббат ба Ислом. Вақте инсон мебинад, ки Ислом даъват ба ягонагии Худо, адолат ва ростӣ мекунад, дилаш ба ин дин гарм мешавад ва ба бузургии Қуръон бовар мекунад.