Сураи Гафир — Оят 11

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ: моро ду маротиба миронди.
• أَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ: моро ду маротиба зинда кардӣ.
• اعْتَرَفْنَا: эътироф кардем, иқрор шудем.
• خُرُوجٍ: баромадан, раҳоӣ ёфтан.
• سَبِيلٍ: роҳ, васила.

1. Тафсири оят:

Кофирон дар рӯзи қиёмат ҳангоме ки дигар эътироф ва тавбаашон суд надорад, мегӯянд: «Эй Парвардигоро! Ту моро ду бор мирондидӣ ва ду бор зинда кардӣ. Мирондани аввал он буд, ки мо пеш аз дамидани рӯҳ дар батни модарон чизе беҷон будем, ва мирондани дуюм марги моро дар охири умри дунё буд. Зинда кардани аввал таваллуд шудани мо ба ин дунё буд, ва зинда кардани дуюм бархестан аз қабрҳо дар рӯзи қиёмат аст. Ҳоло мо ба гуноҳони худ иқрор мешавем ва мепазирем, ки кофир будем ва баъсро инкор мекардем. Оё роҳе ҳаст, ки аз оташи дӯзах берун оем ва ба дунё баргардем, то амалҳои нек кунем ва Ту аз мо розӣ шавӣ?» Аммо ин хоҳиш ва эътирофи онҳо дигар фоидае намедиҳад, зеро вақти амал гузаштааст ва онҳо дар ҷойи ҷазо қарор доранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳаёти дунё ва охират ҳақ аст ва ҳар инсоне ду бор зиндагӣ ва ду бор маргро мечашад: яке дар дунё ва дигаре дар охират.
• Инсон бояд пеш аз фаро расидани марг ва рӯзи қиёмат тавба кунад ва амалҳои солеҳ анҷом диҳад, зеро дар он рӯз тавба ва эътироф қабул намешавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки неъмати ҳаётро қадр кунем ва аз он барои итоати Худо ва хизмат ба халқ истифода барем.
• Инчунин ин оят ҳушдор медиҳад, ки ҳеҷ кас набояд ба гуноҳу исён идома диҳад ва ба ваъдаи дурӯғи шайтон фирефта шавад, ки гуфтааст: «Баъд тавба мекунӣ».
• Ва дар ниҳоят, ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба Худо рӯ орем, аз гуноҳон тавба кунем ва шукри неъматҳои Ӯро ба ҷо орем, то дар охират аз аҳли биҳишт гардем, на аз аҳли дӯзах.