Сураи Гафир — Оят 24

1. Маънои калимаҳои зарурӣ:

— Фиръавн: подшоҳи Миср, ки даъвати Мӯсо (а)-ро рад кард.

— Ҳомон: вазири Фиръавн, ки дар куфру саркашӣ шарики ӯ буд.

— Қорун: марди сарватманд аз қавми Мӯсо (а), ки ба сарват ва қудрати худ мағрур шуда, даъвати ҳақро инкор кард.

— Соҳир: ҷодугар.

— Каззоб: хеле дурӯғгӯй.

1. Тафсири оят:

Худованд паёмбараш Мӯсо (алайҳис-салом)-ро бо оёти худ ба сӯи Фиръавн, Ҳомон ва Қорун фиристод. Ин се тан аз бузургтарин ва машҳуртарин шахсиятҳои куфру саркашӣ буданд: Фиръавн подшоҳи Миср, Ҳомон вазири ӯ ва Қорун соҳиби сарвату ганҷҳо. Вақте Мӯсо (а) даъвати ҳақро ба онҳо расонид, онҳо рисолати ӯро инкор карданд ва аз рӯи кибру ғурур гуфтанд: «Мӯсо ҷодугарест, ки дар даъвои паёмбарӣ аз ҷониби Худо дурӯғ мегӯяд». Онҳо бо ин суханони худ мехостанд даъвати ҳақро беэътибор созанд ва мардумро аз пайравии ӯ боздоранд. Ҳомон ва Қорун махсусан дар ин оят зикр шуданд, то равшан шавад, ки онҳо низ дар куфру саркашӣ мақоми бузург доштанд ва аз машҳуртарин мардони Фиръавн буданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки даъвати ҳақ ҳамеша бо мухолифати золимон ва мутакаббирон рӯ ба рӯ мешавад, аммо ин бояд боиси суст шудани иродаи даъваткунандагон нагардад.

— Сарват, қудрат ва мақоми дунёӣ набояд одамро аз роҳи ҳақ гумроҳ кунад; Қорун бо тамоми сарваташ ва Фиръавн бо тамоми қудраташ натавонистанд ҳақро ботил созанд.

— Дурӯғ баровардани паёмбарон ва таъна задани онҳо бо суханони ношоиста кори золимон аст ва оқибати бади он ба худи онҳо бармегардад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва паёмбарон бо эҳтиром ва итоат муносибат кунем ва аз кибру ғурури Фиръавну Ҳомону Қорун дурӣ ҷӯем.

— Қуръони Карим ҳатто номҳои мухолифони ҳақро зикр мекунад, то моро аз рафтори онҳо огоҳ созад ва ба роҳи рост ҳидоят намояд.