Сураи Гафир — Оят 49

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• خَزَنَةِ جَهَنَّمَ: нигаҳбонон ва фариштагони муваккал ба дӯзах.
• ادْعُوا: дуо кунед, илтиҷо кунед.
• يُخَفِّفْ: сабук гардонад, кам кунад.
• يَوْمًا: як рӯз, ё миқдори як рӯз.

1. Тафсири оят:

Худованд хабар медиҳад, ки онҳое, ки дар оташи дӯзах қарор доранд — ҳам сарварони мутакаббир ва ҳам пайравони заиф — ҳангоме ки аз ҳама гуна роҳҳои наҷот ноумед мешаванд ва мебинанд, ки аз азоб раҳоӣ нест ва ба дунё барнамегарданд, то тавба кунанд, ба нигаҳбонони дӯзах — фариштагоне, ки ба азоб муваккаланд — рӯ меоваранд ва мегӯянд: «Аз Парвардигори худ бихоҳед, ки як рӯз ё миқдори як рӯз аз ин азоби ҳамешагӣ ва пойдорро аз мо сабук гардонад, то каме оромӣ ва осоиш пайдо кунем». Онҳо ин хоҳишро на ба Худованд мустақиман, балки ба фариштагон пешниҳод мекунанд, зеро дар он ҳолат худро нотавон ва хор мебинанд ва умедворанд, ки дуои дигарон зудтар қабул шавад. Ин оят нишон медиҳад, ки азоби дӯзах сахт ва давомнок аст ва аҳли он ҳатто ба сабукии як лаҳза ташна мешаванд, аммо ҷавоби фариштагон дар ояти баъдӣ меояд, ки дуои онҳо қабул намешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки пеш аз расидан ба он ҷо, дар дунё ба сӯи Худованд рӯ оварад ва тавба кунад.
• Мефаҳмонад, ки дӯзах ҷои ноумедӣ ва бечорагӣ аст ва дар он ҳеҷ кас ба ҳеҷ кас нафъ расонда наметавонад.
• Инсонро ба қадрдонии неъматҳои дунё ва имкони тавба дар ҳаёти худ тарғиб мекунад.
• Нишон медиҳад, ки дуо ва илтиҷо ба Худованд дар дунё воситаи наҷот аст, на дар охират.
• Инсонро ба раҳмат ва адолати Худованд умедвор месозад, ки то фурсат ҳаст, ба сӯи Ӯ баргардад ва аз азоби Ӯ паноҳ биҷӯяд.