Сураи Гафир — Оят 50

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• خَزَنَةُ جَهَنَّمَ: нигаҳбонони дӯзах.
• بِالْبَيِّنَاتِ: бо далелҳо ва ҳуҷҷатҳои равшан.
• فَادْعُوا: пас шумо дуо кунед (ёрӣ талаб кунед).
• فِي ضَلَالٍ: дар гумроҳӣ ва зиён.

1. Тафсири оят:

Нигаҳбонони дӯзах ба кофирон бо сарзаниш мегӯянд: «Оё паёмбарони шумо бо далелҳои равшан ва ҳуҷҷатҳои возеҳ ба сӯи шумо наомада буданд?» Кофирон инро эътироф мекунанд ва мегӯянд: «Бале, онҳо бо далелҳои равшан омада буданд». Он гоҳ нигаҳбонони дӯзах ба тариқи масхара ба онҳо мегӯянд: «Пас худатон дуо кунед ва ёрӣ талаб кунед, зеро мо барои кофирон шафоат намекунем ва ба шумо кӯмак намерасонем». Аммо дуои кофирон ба ҷуз дар гумроҳӣ ва зиён чизе нест; зеро ба сабаби куфрашон қабул намешавад ва ба онҳо суде намерасонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ба бандагони худ паёмбаронро бо далелҳои равшан фиристодааст, то ҳеҷ кас баъд аз ин баҳонае надошта бошад.
• Кофирон дар рӯзи қиёмат аз дуо ва илтиҷо ба Худо баҳрае намебинанд, зеро дар дунё ба паёмбарон имон наоварданд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки пеш аз фаро расидани рӯзи ҳисоб ба Худо рӯй орем, ба паёмбарон имон оварем ва аз даъватҳои онҳо пайравӣ кунем.
• Дуои кофирон ва илтиҷои онҳо дар охират бефоида аст, чунки онҳо дар дунё роҳи ҳақро рад карда буданд.
• Ин оят ҳамчунин ба мо меомӯзад, ки неъмати имон ва ҳидоятро қадр кунем ва шукри Худоро ба ҷо орем, ки моро ба роҳи рост ҳидоят кардааст.