غافر سۈرىسى — ئايەت 52

1. ئايەتتىكى ئاچقۇچلۇق سۆزلەرنىڭ مەنىسى:

— «يَوْمَ»: كۈن، بۇ يەردە قىيامەت كۈنى كۆزدە تۇتۇلىدۇ.

— «لَا يَنفَعُ»: پايدا بەرمەيدۇ، ئەسقاتمايدۇ.

— «الظَّالِمِينَ»: زالىملار، يەنى كۇفرى ۋە گۇناھ-مەئسىيەت بىلەن ئۆزىگە زۇلۇم قىلغان كىشىلەر.

— «مَعْذِرَتُهُمْ»: ئۇلارنىڭ ئۆزرىسى، باھانىسى.

— «اللَّعْنَةُ»: رەھمەتتىن قوغلىنىش، يىراق قىلىنىش.

— «سُوءُ الدَّارِ»: يامان ماكان، يەنى ئاخىرەتتىكى ئەڭ قاتتىق ئازاب ماكانى — دوزاخ.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

بۇ ئايەت قىيامەت كۈنىنىڭ دەھشىتىنى ۋە زالىملارنىڭ ئۇ كۈندىكى ھالىتىنى بايان قىلىدۇ. ئۇ كۈندە ئاللاھقا كۇفرى كەلتۈرگەن، پەيغەمبەرلەرنى ئىنكار قىلغان ۋە ئاللاھنىڭ چەكلىمىلىرىدىن ھالقىپ كەتكەن زالىملار ھەر قانچە ئۆزرىە-باھانە ئېيتىشسىمۇ، ئۇلارنىڭ ئۆزرىسى ھەرگىز قوبۇل قىلىنمايدۇ ۋە ئۇلارغا ھېچقانداق پايدا بەرمەيدۇ. چۈنكى ئۇلار دۇنيادا تۇرۇپ ھەقىقەتنى بىلىش پۇرسىتىگە ئىگە بولغان، ئەمما تەكەببۇرلۇق ۋە ئىنكار بىلەن ئۆزلىرىگە زۇلۇم قىلغان ئىدى.

ئۇ كۈندە ئۇلار ئاللاھنىڭ رەھمىتىدىن قوغلىنىپ، لەنەتكە ئۇچرايدۇ؛ ھەمدە ئاخىرەتتە ئۇلارنى ئەڭ يامان ماكان — دوزاخ كۈتىدۇ. ئۇ يەردە ئۇلار قاتتىق ۋە داۋاملىق ئازابقا دۇچار بولىدۇ. بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئەسكەرتىدۇكى، دۇنيا ھاياتى ئۆتۈنچى ۋە سىناق مەيدانىدۇر؛ ھەر بىر ئادەم ئۆز ئەمەلىنىڭ ھېسابىنى بېرىدۇ. شۇڭا ئەقىللىق كىشى ھاياتىنى ئاللاھنىڭ رازىلىقى ئۈچۈن ئىمان ۋە ياخشى ئەمەللەر بىلەن ئۆتكۈزۈشى كېرەك. ئاللاھ تائالا بىزنى زالىملارنىڭ قاتارىغا قوشۇپ قويمىسۇن، بەلكى بىزنى رەھمىتىگە ئېرىشكەن بەندىلىرىدىن قىلسۇن. ئامىن.