Сураи Гафир — Оят 75

1. Маънои калимаҳо:

— «ذَٰلِكُم»: он азоб, он ҷазое, ки шумо мебинед.

— «تَفْرَحُونَ»: шодӣ мекунед, хурсандӣ мекунед.

— «بِغَيْرِ الْحَقِّ»: ба ноҳақ, бе ҳақ, яъне ба гуноҳ ва зулм.

— «تَمْرَحُونَ»: сармастӣ ва фахр мекунед, дар шодӣ аз ҳад мегузаред ва бо ғурур рафтор мекунед.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба аҳли дӯзах аст, ки ба онҳо гуфта мешавад: ин азобе, ки шумо ҳоло мечашед, сабаби он аст, ки дар дунё шумо ба ноҳақ шодӣ мекардед. Шумо аз гуноҳҳо, ширк ва зулме, ки содир мекардед, хурсандӣ мекардед ва худро бартар аз дигарон меҳисобидед. Ҳамчунин сабаби он аст, ки шумо дар замин бо ғурур ва сармастӣ рафтор мекардед, аз ҳад мегузаштед ва ба бандагони Худо зулм мекардед. Ҳамин шодӣ ва сармастии ноҳақ буд, ки шуморо аз роҳи рост боздошт ва ба ин азоб гирифтор кард.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки шодӣ ва хурсандӣ бояд ба ҳақ бошад, на ба гуноҳ ва зулм.

— Ғурур ва сармастӣ дар дунё оқибати бад дорад ва метавонад инсонро ба азоби Худо гирифтор кунад.

— Инсон бояд ҳамеша амалҳои худро бисанҷад ва аз фахру такаббур дурӣ ҷӯяд.

— Худованди Меҳрубон моро огоҳ мекунад, то пеш аз он ки дер шавад, тавба кунем ва ба роҳи рост баргардем.

— Ин оят моро ба сӯи адолат, фурӯтанӣ ва шукргузорӣ ба Худо ҳидоят мекунад ва мефаҳмонад, ки ҳақиқати ҳаёт дар итоат ба Худо ва некӯкорӣ бо бандагони Ӯст.