Сураи Гафир — Оят 74

1. Маънои калимаҳо:

• مِن دُونِ اللَّهِ — ғайри Худо, яъне бутҳое, ки ба ҷои Худо парастиш мекарданд.
• ضَلُّوا عَنَّا — аз чашми мо ғоиб шуданд, нопадид гаштанд.
• بَل لَّمْ نَكُن نَّدْعُو مِن قَبْلُ شَيْئًا — балки мо пеш аз ин чизе намехондам, яъне ҳеҷ чизро ба ҳаққи ибодат намехондам.
• كَذَٰلِكَ — ин тавр, ҳамин гуна.
• يُضِلُّ — гумроҳ мекунад.

1. Тафсири оят:

Ба кофирон дар рӯзи қиёмат, дар ҳоле ки дар азоби сахт қарор доранд, гуфта мешавад: «Куҷоянд он бутҳое, ки шумо ба ҷои Худо парастиш мекардед? Оё имрӯз ба шумо ёрӣ медиҳанд? Онҳоро бихонед, то шуморо аз ин бало наҷот диҳанд, агар тавонанд!» Онҳо дар ҷавоб мегӯянд: «Онҳо аз чашми мо ғоиб шуданд ва ба мо ҳеҷ фоидае нарасонданд». Онҳо эътироф мекунанд, ки дар ҷоҳилатӣ буданд ва ибодати онҳо ботил ва беарзиш буд. Ҳамон тавре ки ин кофирон гумроҳ шуданд ва дар дӯзах он чиро, ки дар дунё ба ҷои Худо парастиш мекарданд, аз даст доданд, Худованд кофиронро гумроҳ мекунад. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳар касе аз роҳи ҳақ рӯй гардонад ва ба ғайри Худо такя кунад, дар охират пушаймон мешавад ва ҳеҷ чизе ба ӯ кӯмак намекунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки танҳо Худованд сазовори ибодат аст ва такя ба ғайри Ӯ бефоида аст.
• Рӯзи қиёмат ҳақиқат ошкор мешавад ва кофирон пушаймон мешаванд, аммо пушаймонӣ дигар суд надорад.
• Худованд одил аст ва ҳар касе роҳи гумроҳиро интихоб кунад, Ӯ низ ӯро гумроҳ мегузорад.
• Ин оят даъват мекунад, ки мо дар дунё ба Худои ягона имон оварем ва аз ширк ва парастиши бутҳо дурӣ ҷӯем.
• Инчунин моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон рӯ оварем, зеро он роҳи ҳақро нишон медиҳад ва аз гумроҳӣ наҷот мебахшад.