سورت فصلت — آیت 26

د معنا کلمې:

• الْغَوْا: شور او غل، چیغې وهل، بې معنی خبرې کول، د قرآن د تلاوت پر مهال د شور او ږغ په واسطه ګډوډول.
• تَغْلِبُونَ: برلاسی کېدل، غلبه موندل.

د آیت تفسیر:

کافرانو چې کله د حق په وړاندې د حجت او دلیل د وړاندې کولو وس ونه موند، نو د دسیسې او سازش لارې ته ولاړل. دوی خپلو منسکو ته وویل: د دې قرآن اورېدلو ته غوږ مه نیسئ، او کله چې محمد (ﷺ) قرآن لولي، نو په لوړ آواز چیغې او شور وکړئ، بې معنی خبرې وکړئ، شعرونه ووایاست او داسې ګډوډي جوړه کړئ چې د هغه آواز خلکو ته ونه رسېږي. دوی دا هم ویل چې که داسې وکړو، نو شاید پر محمد (ﷺ) برلاسی شو او هغه به د قرآن له لوستلو او تبلیغه لاس واخلي، او موږ به له دې مصیبته خلاص شو. خو دوی دا نه پوهېدل چې د الله کلام داسې پیاوړی دی چې د دوی دغه دسیسې به هېڅ اغیز پرې ونه کړي، او حق به تل بریالی وي.

د آیت څخه لاسته راوړنې:

1. د حق دښمنان کله چې له منطق او دلیل سره مخ کېږي او عاجزه کېږي، نو د شور، ګډوډۍ او بې بنسټه تورونو لارې ته مخه کوي — دا د باطل تلوسه ده.
2. قرآن کریم دومره اغېزمن او زړه راښکونکی دی چې د باطل پلویان د هغه د اورېدو له وېرې خلک ترې منع کوي؛ دا د قرآن د حقانیت او د هغه د پیغام د قوت ثبوت دی.
3. مسلمانان باید د قرآن له تلاوت او اورېدو سره مینه وکړي، ځکه چې دا د هدایت سرچینه ده، او د هر ډول شور او ګډوډۍ سره سره به د الله کلام تل ژوندی او بریالی پاتې شي.
4. د دښمنانو دسیسې او سازشونه د الله په اراده نه شي غالب کېدای؛ هغه څوک چې پر الله توکل کوي، الله به یې مدد وکړي او د حق پیغام به خامخا خپور شي.