Сураи Фуссилат — Оят 32

1. Маънои калимаҳо:

• نُزُلًا: зиёфат, ризқи омодашуда барои меҳмон.
• غَفُورٍ: бахшанда, он ки гуноҳҳоро меомӯрзад.
• رَّحِيمٍ: меҳрубон, он ки ба бандагонаш раҳм мекунад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Худованд дар бораи неъматҳои биҳиштӣ аст, ки ба бандагони некӯкор ва парҳезгор дода мешавад. Дар ояти пеш аз ин зикр шудааст, ки фариштагон ба биҳиштиён мегӯянд: «Мо дар дунё дӯстону ёргарони шумо будем ва дар охират низ ҳамроҳи шумо ҳастем». Баъд аз ин Худованд мефармояд, ки ин неъматҳои биҳиштӣ барои онҳо зиёфат ва ризқи омодашуда аз ҷониби Парвардигори бахшанда ва меҳрубон аст.

Яъне, ҳар он чӣ ки биҳиштиён орзу мекунанд ва чашмонашон ба он равшан мешавад, барояшон омода аст. Ин ҳама аз ҷониби Худованде аст, ки гуноҳҳои бандагони тавбакунандаро меомӯрзад ва ба онҳо меҳрубонӣ мекунад. Пас ин зиёфат на танҳо аз рӯи адолат, балки аз рӯи бахшандагӣ ва раҳмати Худованд аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Худованд бандагони некӯкори худро дар биҳишт бо зиёфат ва неъматҳои фаровон қабул мекунад.
• Бахшандагӣ ва меҳрубонии Худованд бениҳоят васеъ аст; Ӯ гуноҳҳои тавбакунандагонро меомӯрзад.
• Ин оят умедворӣ ва рағбатро ба амалҳои нек ва тавба зиёд мекунад, зеро ҳар кас ба сӯи Худованди бахшанда ва меҳрубон рӯ оварад, аз раҳмати Ӯ навмед намешавад.
• Биҳишт ҷои зиёфат ва иззату икром аст, на танҳо ҷои подош, ва ин муҳаббати Худовандро ба бандагони солеҳ нишон медиҳад.