Сураи Фуссилат — Оят 47

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• السَّاعَةِ: Рӯзи қиёмат.
• أَكْمَامِهَا: Ғилофҳо ё пардаҳои мева, ки мева дар даруни онҳо нашъунамо мекунад (яктои он «كِمّ» аст).
• أُنثَىٰ: Зани мода, ҳар зани ҳомила.
• تَضَعُ: Мезанад, яъне фарзанди худро ба дунё меорад.
• آذَنَّاكَ: Туро огоҳ кардем, ба ту хабар додем.
• شَهِيدٍ: Гувоҳ.

1. Тафсири оят:

Танҳо ба Худованди ягона донистани вақти фарорасии Рӯзи қиёмат бармегардад, касе ғайр аз Ӯ намедонад, ки он кай воқеъ мешавад. Ҳеҷ мевае аз ғилофаш берун намеояд ва ҳеҷ зани ҳомилае ҳомил намешавад ва фарзанд ба дунё намеорад, магар ин ки ҳамааш ба дониши Ӯ сурат мегирад. Ҳеҷ чиз аз дониши Парвардигор пинҳон намемонад.

Ва рӯзе мерасад, ки Худованд мушриконро нидо мекунад ва барои дурӯғ бароварданашон маломат намуда мепурсад: «Куҷоянд шариконе, ки шумо онҳоро дар ибодат шарики Ман мепиндоштед?» Онҳо дар он рӯз мегӯянд: «Туро огоҳ кардем, имрӯз ҳеҷ касе аз мо гувоҳӣ намедиҳад, ки Ту шарике дорӣ». Яъне онҳо дар он рӯз ба беасосии ширки худ иқрор мешаванд ва аз он даст мекашанд, аммо ин иқрор дигар ба онҳо суде намерасонад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки донистани вақти Рӯзи қиёмат танҳо хоси Худованд аст ва ҳеҷ махлуқе аз он огоҳ нест. Ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша ҳушёр бошад ва барои он рӯз омодагӣ бинад.
• Дониши Худованд ба ҳама чиз иҳота дорад, ҳатто ба мевае, ки аз ғилофаш мебарояд, ва ба ҳомиладориву зоидани занон. Ин боиси он мешавад, ки инсон эҳсос кунад, ки ҳамеша дар назди Парвардигор ҳозир аст ва аз Ӯ чизе пинҳон намемонад.
• Рӯзи қиёмат мушрикон ба ширки худ иқрор мешаванд ва мефаҳманд, ки шариконе, ки онҳо мепарастиданд, ҳеҷ гувоҳие барои худоӣ надоранд. Ин боиси он мегардад, ки инсон аз ширк ва парастиши ғайри Худованд дурӣ ҷӯяд ва танҳо ба Ӯ таваккал кунад.
• Оят инсонро ба тавҳид ва ихлос даъват мекунад ва мефаҳмонад, ки танҳо Худованд сазовори ибодат аст ва ҳамаи корҳо ба Ӯ бармегарданд.