Сураи Аш-Шура — Оят 21

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• أَمْ — балки (барои гузаштан аз як матлаб ба матлаби дигар).
• شُرَكَاءُ — шарикон, яъне ҳамтоёне, ки мушрикон барои Худо қоил шудаанд.
• شَرَعُوا — шаръ карданд, яъне қонун ва роҳе муқаррар карданд.
• كَلِمَةُ الْفَصْلِ — сухани ҷудоӣ, яъне қазои Худо, ки ҳукмро дар рӯзи қиёмат ҷудо мекунад.
• لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ — ҳукм карда мешуд миёни онҳо.

1. Тафсири оят:

Оё ин мушриконро шариконе ҳастанд, ки барои онҳо аз дин чизеро шаръ кардаанд, ки Худо ба он иҷозат надодааст? Ин шарикон ва ҳамтоёни сохтаи онҳо — шайтонҳо ва раҳбарони гумроҳ — барои онҳо роҳу ойине аз худ сохтаанд, ки аслан аз ҷониби Худо иҷозат дода нашудааст. Онҳо ширкро ҳалол ва ҳалолро ҳаром кардаанд, динеро ихтироъ кардаанд, ки Худованд ҳеҷ гоҳ ба он фармон надодааст, зеро Худои пок аз он бартар аст, ки ба ботил иҷозат диҳад.

Ва агар сухани ҷудоие, ки Худо пештар муқаррар кардааст — яъне қазои қатъии Ӯ барои таъхири ҷазо дар дунё — намебуд, ҳукм миёни онҳо ҳамин дар дунё карда мешуд ва азоб ба онҳо зуд мерасид. Аммо Худо ба онҳо мӯҳлат додааст, то далел бар онҳо тамом шавад. Ва бешак, ситамгарон — онҳое, ки бо ширк ва гуноҳ ба худ ситам кардаанд — дар рӯзи қиёмат азобе дардовар ва ранҷовар доранд, ки интизори онҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки танҳо Худованд ҳақ дорад барои бандагонаш дин ва шариат муқаррар кунад; ҳеҷ кас ҳақ надорад аз пеши худ чизеро ҳалол ё ҳаром эълон кунад.
• Оят огоҳӣ медиҳад, ки пайравӣ аз шайтон ва раҳбарони гумроҳ метавонад инсонро ба ширк ва ихтирои динҳои сохта бикашонад.
• Меҳрубонии Худо ва ҳикмати Ӯ дар он зоҳир мешавад, ки ба гуноҳкорон мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд ва ба сӯи ҳақ баргарданд.
• Оят боварӣ ба рӯзи қиёмат ва адолати Худоро дар дилҳо мустаҳкам мекунад, ки ҳар ситамгар ҷазои худро хоҳад ёфт.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки динро аз сарчашмаи поки ваҳй бигирем ва аз ихтироот ва хурофот дурӣ ҷӯем, то дар дунё ва охират наҷот ёбем.