Сураи Аш-Шура — Оят 33

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَشَأْ: хоҳад, ирода кунад.
• يُسْكِنِ الرِّيحَ: бодро ором гардонад, боздорад.
• فَيَظْلَلْنَ: пас онҳо мемонанд.
• رَوَاكِدَ: беҳаракат, сокин, истода.
• ظَهْرِهِ: рӯи он, яъне рӯи баҳр.
• صَبَّارٍ: бисёр сабркунанда.
• شَكُورٍ: бисёр шукргузор.

1. Тафсири оят:

Худованди Таоло дар ин оят ба қудрати худ ишора карда, мефармояд, ки агар бихоҳад, бодро, ки киштиҳоро дар баҳр ба ҳаракат меорад, ором мегардонад. Дар натиҷа он киштиҳо дар рӯи баҳр беҳаракат ва сокин мемонанд ва дигар пеш намераванд. Ин ҳолат нишонаи равшани тавоноии Худованд аст, ки ҳам ҳаракат ва ҳам сукуни киштиҳоро дар ихтиёри худ дорад. Ҳамоно дар ин кор барои ҳар шахси бисёр сабркунанда ва шукргузор ибратҳо ва далелҳои равшан вуҷуд дорад. Чунин шахс дар сахтиҳо сабр мекунад ва дар неъматҳо шукри Худоро ба ҷо меорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки тамоми қуввату тавоноӣ танҳо аз они Худованд аст ва ҳеҷ чиз берун аз иродаи Ӯ ҳаракат намекунад.
• Сабр дар вақти сахтӣ ва шукр дар вақти осоиш аз сифатҳои муъмини ҳақиқӣ аст.
• Тафаккур дар бораи нишонаҳои табиат, монанди ҳаракати киштиҳо дар баҳр, инсонро ба шинохти бештари Худованд наздик мекунад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳар неъмате, ки дорем, аз ҷониби Худованд аст ва бояд ҳамеша шукргузор бошем.
• Ваъдаи Худованд ба сабркунандагон ва шукргузорон ин аст, ки онҳо аз оятҳо ва ибратҳои зиндагӣ баҳра мегиранд ва дар роҳи ҳақ устувор мемонанд.