Сураи Аш-Шура — Оят 32

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ талаб мекунанд:

— «آيَاتِهِ»: нишонаҳо ва далелҳои равшани қудрату ягонагии Аллоҳ.

— «الْجَوَارِ»: киштиҳое, ки дар об шино мекунанд ва мераванд.

— «الْأَعْلَامِ»: кӯҳҳо ва ҳар чизе, ки баланд ва намоён аст.

1. Тафсири оят:

Ва аз нишонаҳои равшани қудрати Аллоҳ ва ягонагии Ӯ киштиҳое ҳастанд, ки дар баҳр ҳаракат мекунанд ва дар бузургӣ ва баландӣ монанди кӯҳҳо мебошанд. Ин киштиҳои азим бо фармони Аллоҳ дар рӯи об мераванд ва ин далели қудрати бепоёни Парвардигор аст. Агар Аллоҳ бихоҳад, бодро бозмедорад ва он киштиҳо дар рӯи баҳр беҳаракат мемонанд ва намераванд. Ҳамоно дар рафтану истодани ин киштиҳо ба қудрати Аллоҳ ибратҳо ва далелҳои ошкор ҳаст барои ҳар касе, ки дар тоъат ва ибодати Аллоҳ сабр мекунад ва неъматҳои Ӯро шукр мегӯяд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи чизҳо, аз ҷумла киштиҳои бузург дар баҳр, бо қудрати Аллоҳ ҳаракат мекунанд ва ин далели ягонагии Ӯст.

— Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки чӣ гуна Аллоҳ табиатро идора мекунад ва ҳама чиз ба фармони Ӯст.

— Ин оят сабру шукрро таълим медиҳад: касе ки ба Аллоҳ бовар дорад, бояд дар неъматҳо шукргузор ва дар душвориҳо сабур бошад.

— Ин оят дилҳоро ба ислом ҷалб мекунад, зеро нишонаҳои равшани қудрати Аллоҳ дар офариниш ва табиат ҳар инсонро ба андеша ва имон даъват мекунад.

— Қуръон бо чунин мисолҳои зинда ва фаҳмо одамонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва меҳру муҳаббати онҳоро ба Парвардигор зиёд месозад.