سورت شوری — آیت 4

د کلمو معناګانې:

• العَلِيُّ: هغه ذات چې په خپل ذات، قدرت او غلبت سره له هر څه لوړ وي.
• العَظِيمُ: هغه ذات چې بېخوند عظمت، لویوالی او کبريا يې ده.

د آيت تفسير:

ټول هغه څه چې په اسمانونو کې دي او ټول هغه څه چې په ځمکه کې دي، يوازې د الله تعالی ملکيت دی؛ هغه يې خالق، مالک او مدبر دی. هغه ذات چې په خپل ذات، قدرت او قهر سره له هر څه لوړ دی، او هغه لوی ذات دی چې عظمت او کبريا خاص د هغه لپاره ده. هيڅ څوک د هغه په ملکيت، قدرت او عظمت کې شريک نه دی، او د هغه له امر او قضا نه هېڅ شی بهر نه شي.

فايدې:

1. د الله تعالی ملکيت په اسمانونو او ځمکه کې بشپړ او عمومي دی، نو بنده دې په هر کار کې يوازې له هغه نه مرسته وغواړي او په هغه باندې دې توکل وکړي.
2. د الله تعالی لوړوالی او عظمت د مومن د زړه په ډار او خشيت سره ډکوي، چې د ګناهونو نه د لرې والي سبب ګرځي.
3. کله چې بنده پوه شي چې ټول مخلوقات د الله تعالی په ملکيت کې دي، نو د دنيا په شتمنيو او مقامونو باندې د هغه زړه نه نښلي او له حرص نه خلاصيږي.
4. دا آيت د الله تعالی د عظمت او کبريا يادونه کوي، چې د مومن په زړه کې د هغه د محبت او عبادت رښتینی احساس پيدا کوي.