سوره شوری — آیه 4

معانی کلمات:

• «لَهُ»: از آنِ اوست، متعلق به اوست.
• «الْعَلِيُّ»: بلندمرتبه، برتر از همه، والا مقام.
• «الْعَظِيمُ»: بزرگ، با عظمت، صاحب شکوه و کبریایی.

تفسیر آیه:

آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است، همه از آنِ خداوند یگانه است؛ چه از نظر آفرینش، چه از نظر مالکیت و چه از نظر تدبیر و مدیریت. هیچ موجودی در سراسر هستی از دایره قدرت و فرمانروایی او بیرون نیست. اوست که همه چیز را آفریده، همه چیز را نگه داشته و همه چیز را به سوی هدفی معین هدایت میکند.

خداوند متعال «علیّ» است؛ یعنی ذات او برترین است و هیچ کس و هیچ چیز به پایه او نمیرسد. او در قدرت و قهر خود نیز بر همه چیز برتری دارد و هیچ مانعی نمیتواند در برابر اراده او بایستد. همچنین او «عظیم» است؛ یعنی در ذات خود بزرگ است و عظمت و کبریایی مطلق از آنِ اوست. تمام بزرگیها و شکوهها در برابر عظمت او ناچیز و حقیر است.

فواید و پیامهای آیه:

1. توحید در مالکیت و ربوبیت: این آیه به ما میآموزد که تنها خداوند مالک حقیقی جهان هستی است. بنابراین، دلبستن به غیر او و تکیه بر قدرت دیگران بیاساس است و مؤمن باید تنها به او امید بندد.
2. آرامش و اطمینان قلبی: وقتی بدانیم همه چیز در دستان خدای علیّ و عظیم است، دلمان آرام میشود و در برابر مشکلات و سختیها احساس تنهایی نمیکنیم؛ زیرا پروردگاری داریم که بر همه چیز تواناست.
3. تسلیم و بندگی: شناخت عظمت خداوند، انسان را به فروتنی و تسلیم در برابر او وا میدارد و او را از تکبر و خودبزرگبینی باز میدارد.
4. امید به رحمت الهی: خدایی که اینچنین عظیم و بلندمرتبه است، در عین حال رحیم و مهربان است. این شناخت، امید به بخشش و رحمت او را در دل مؤمن زنده نگه میدارد و او را به سوی توبه و اصلاح میکشاند.