Сураи Аш-Шура — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• السَّمَاوَاتِ: осмонҳо, ки ҷамъи «سَمَاء» аст.
• الْعَلِيُّ: Баландмартаба, ки дар зоти худ, қудрату қаҳри худ аз ҳама болотар аст.
• الْعَظِيمُ: Бузург, ки дорои бузургӣ ва азамат аст.

1. Тафсири оят:

Танҳо барои Аллоҳ аст он чи дар осмонҳо ва он чи дар замин аст — ҳам аз рӯи офариниш, ҳам аз рӯи моликият ва ҳам аз рӯи тадбир ва идоракунӣ. Ҳамаи мавҷудоти осмонҳо ва замин махлуқи Ӯ ва таҳти фармонравоии Ӯ мебошанд. Ва Ӯст Баландмартаба дар зоти худ, дар қудрату қаҳри худ, ки ҳеҷ чиз аз Ӯ болотар нест, ва Ӯст Бузург дар зоти худ ва дар салтанату ҳукмронии худ, ки бузургӣ ва азамат танҳо аз они Ӯст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят бандаро ба шинохти азамати Аллоҳ ва ягонагии Ӯ дар моликият ва тадбир ҳидоят мекунад, ки ин боиси қавӣ шудани имон мегардад.
• Вақте банда медонад, ки ҳама чиз дар осмонҳо ва замин аз они Аллоҳ аст, дилаш ба ғайри Ӯ умед намебандад ва танҳо ба Ӯ таваккул мекунад.
• Шинохти сифатҳои «Алӣ» ва «Азим»-и Аллоҳ боиси хушуъ ва фурӯтанӣ дар назди Ӯ мешавад ва бандаро ба ибодат ва тоъат тарғиб мекунад.
• Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Аллоҳи Бузург аст ва Ӯ қодир аст ҳар чизро бидиҳад ва ҳар чизро бигирад, пас бояд шукргузор бошад.
• Дарёфти он ки Аллоҳ баландмартаба ва бузург аст, дили бандаро ором мекунад, зеро медонад, ки дар ҳама ҳолат таҳти ҳимояи Парвардигори бузург қарор дорад.