Сураи Аз-Зухруф — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• أَفَنَضْرِبُ: Оё мо рӯй мегардонем ва тарк мекунем?
• الذِّكْرَ: Қуръон ва ваҳйро.
• صَفْحًا: Иғроз кардан, рӯй гардондан.
• مُسْرِفِينَ: Исрофкунандагон, яъне касоне ки дар куфр ва гуноҳ ҳадди худро гузаштаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят бо саволи инкорӣ омадааст, ки маънои он чунин аст: Оё мо Қуръонро ба шумо нозил накарда, аз шумо рӯй мегардонем ва тарк мекунем, танҳо ба сабаби он ки шумо қавми исрофкор ҳастед ва дар куфру гуноҳ ҳадди худро гузаштаед? Ҳаргиз чунин нест. Аллоҳ таоло ин гуна рафтор намекунад. Баръакс, раҳмати Ӯ тақозо мекунад, ки Қуръонро ба шумо бифиристад ва шуморо ҳидоят намояд, то шояд аз роҳи нодуруст баргардед ва ба сӯи ростӣ оед. Пас, ин оят нишонаи раҳмат ва меҳрубонии Аллоҳ нисбат ба бандагонаш аст, ки ҳатто бо вуҷуди исрофу гуноҳи онҳо, ваҳй ва Қуръонро аз онҳо боз намедорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ таоло бо бандагони худ бисёр меҳрубон аст ва ҳатто вақте ки онҳо гуноҳ мекунанд, Қуръон ва ҳидояти худро аз онҳо боз намедорад.
• Қуръон сарчашмаи раҳмат ва ҳидоят аст барои ҳамаи одамон, новобаста аз гуноҳҳои онҳо.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод қабул кунем ва аз он баҳра гирем, зеро он барои мо раҳмат аст.
• Исрофу гуноҳ набояд монеи қабули ҳидояти Аллоҳ шавад; ҳамеша метавонем ба сӯи Ӯ баргардем ва тавба кунем.
• Аллоҳ таоло ҳеҷ гоҳ бандагонашро бе ҳидоят ва бе китоби худ намегузорад, то ҳуҷҷат бар онҳо тамом шавад.