Сураи Аз-Зухруф — Оят 40

1. Маънои калимаҳо:

• الصُّمَّ: ҷамъи "أصم" — карони гӯш, яъне онҳое ки шунидани ҳақро қобилият надоранд.
• الْعُمْيَ: ҷамъи "أعمى" — кӯрон, яъне онҳое ки бинои дил надоранд ва ҳақро намебинанд.
• ضَلَالٍ مُّبِينٍ: гумроҳии ошкор ва равшан, яъне роҳи рост аз роҳи каҷ ба таври возеҳ ҷудо шудааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба Расули Худо (с) хитоб мекунад, ки ӯ барои ҳидояти кофирон бисёр талош мекард ва ғамгин мешуд, ки чаро онҳо имон намеоранд. Худованд ба ӯ мефармояд: оё ту метавонӣ ба кароне, ки гӯшашон аз шунидани ҳақ баста шудааст, суханони худро бирасонӣ? Ё метавонӣ кӯронеро, ки дилашон аз дидани ҳақ нобино шудааст, ба роҳи рост ҳидоят кунӣ? Ё касеро, ки дар гумроҳии ошкор ва равшан қарор дорад, ба роҳи рост оварӣ? Ин корҳо аз тавони ту берунанд ва танҳо ба дасти Худованд аст. Вазифаи ту танҳо расонидани паём аст, на маҷбур кардани мардум ба имон. Худованд ҳар касеро, ки бихоҳад, ҳидоят мекунад ва ҳар касеро, ки бихоҳад, гумроҳ мегузорад. Ин оят тасаллиест барои Расули Худо (с), ки худро барои имон наовардани мардум ба ҳалокат наандозад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон набояд худро барои ҳидояти дигарон ба зиёдӣ аз ҳад зиёд ғамгин кунад, зеро ҳидоят танҳо аз ҷониби Худованд аст.
• Вазифаи мо даъват ва расонидани паём аст, на маҷбур кардани дигарон ба қабули ҳақ.
• Худованд соҳиби ихтиёр аст ва ҳар касеро, ки сазовор бошад, ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки бо нармӣ ва ҳикмат ба сӯи ҳақ даъват кунем ва натиҷаро ба Худованд супорем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақро бо гӯши дил бишнавем ва бо чашми ботині бибинем, то аз гумроҳӣ наҷот ёбем.